Daha "anne" deneyi beceremeden terkedip giden o güzel kadını sevdim ilk....
Sonra gelişini beklemeyi sevdiğim ama uçaklarla selam gönderdiğim o güzel adamı..babamı....
Dünyamı üzerine kurduğum babaannemi sevdim.....
Bayramlarda beni alnımdan öpen "baba" kokulu sevgili dedemi sevdim.....
Güneşin doğuşunu,günün batışını sevdim...
Hayatıma hasbelkader girmiş,ve orada kalan ya da kalamayan herkesi sevdim...
Kışın yağan ilk karı,
Baharda açan ilk çiçeği sevdim....
Soğuk kış gününde yavrusunu sarıp koklayan kediyi sevdim...
Saçlarıma düşen ilk akı sevdim yaşanmışlığın kanıtı olması hasebiyle...
Dizimdeki ağrıyı sevdim hissedebilme duyumu yitirmedim diye..
Çocuklarımı sevdim,varlığımın sebebi diye...
Bir de seni sevdim....
Öyle ki...
Kendime çok kızdım "keşke sevmeseydim" diye...
Her telden etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Her telden etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
13 Kasım 2011 Pazar
1 Kasım 2011 Salı
tefe koydular beni...
Kimse beni kınamasın.Vana yardım etmek hiç içimden gelmiyor.Üstelik 99 depremini yaşamış birisi olarak. Üzüldüğüm vazifeleri uğruna şehit olan kardeşlerim.tereddütümse şu:bugün orada yardım amaçlı tuttuğum el yarın benim oğluma kurşun sıkar mı?
Yukarıdaki yazıyı facebook hesabımda yayınlamıştım.
Beni eleştirenler az değildi...
Ama ben hala aynı fikirdeyim.
Üzüldüğüm yazının özünü anlamadan beni yargılamaları idi.
Tabii ki öğretmenlerimiz,subaylarımız ,doktorlarımız ve bu milletin memurları olan orada görev yapan canlarımız gitti.Az üzüldüğümü kimse söyleyemez.Üzülmek başka şey..
Kimse böyle ölümü hak etmiyor....
Ben yalnızca yardım etmemekten söz etmiştim.
Hala aynı fikirdeyim.
Sağolsun devletimiz ,kızılayımız,sivil toplum örgütleri üzerine düşeni eksiksiz yaptılar,hala da yapmaktalar.
Yeni doğmuş bebelerin hiçç suçları yok..
Ama ben hala şunu düşünüyorum ki,o bölge halkı taviz vermeseydi bunca pkk böylesine cüretkar davranır mıydı?
Bence kürt halkı safını belirlemeli.Biz pkk ya karşıyız diyenler de kendi içindeki çürükleri ayıklamalı....
Ondan sonra o bölge halkı ile kardeşim derim ben....
İkili oynamak insan olana yakışmaz....
Yukarıdaki yazıyı facebook hesabımda yayınlamıştım.
Beni eleştirenler az değildi...
Ama ben hala aynı fikirdeyim.
Üzüldüğüm yazının özünü anlamadan beni yargılamaları idi.
Tabii ki öğretmenlerimiz,subaylarımız ,doktorlarımız ve bu milletin memurları olan orada görev yapan canlarımız gitti.Az üzüldüğümü kimse söyleyemez.Üzülmek başka şey..
Kimse böyle ölümü hak etmiyor....
Ben yalnızca yardım etmemekten söz etmiştim.
Hala aynı fikirdeyim.
Sağolsun devletimiz ,kızılayımız,sivil toplum örgütleri üzerine düşeni eksiksiz yaptılar,hala da yapmaktalar.
Yeni doğmuş bebelerin hiçç suçları yok..
Ama ben hala şunu düşünüyorum ki,o bölge halkı taviz vermeseydi bunca pkk böylesine cüretkar davranır mıydı?
Bence kürt halkı safını belirlemeli.Biz pkk ya karşıyız diyenler de kendi içindeki çürükleri ayıklamalı....
Ondan sonra o bölge halkı ile kardeşim derim ben....
İkili oynamak insan olana yakışmaz....
11 Ağustos 2011 Perşembe
Bu memleket kimin?
Aslında başlık siyasi gibi gelebilir ama hiç de değil.Vatan sevgisini siyaset sayan varsa da geri dursun.Bu topraklarda doğup büyüyenler bu topraklara sevdalıdır.
Ben de öyle.... hayatımın iki yılı aşkın süresi dışarıda geçti de her güne neredeyse bir çentik attım.Ben başka yerlerde kendimi tutsak hissediyorum nedense.
Benim diyebildiğim yerde özgür hissediyorum.Ne kadar da ülkemizden daha fazla medeni ülkeler olsa da ben kendimi kendi ülkemde özgür hissediyorum.
O yüzden yaşadığım yere saygılıyım,güzel davranıyorum.
Herkesten de bunu istiyorum aslında fazlası değil.Senin hissediyorsan kıymetini bilmelisin .Yok senin değilse de özen göstermelisin.
Nereden çıktı bu konu şimdi....Anlatayım.
Önümüzden giden Almanya plakalı bir aracın içinden adam sigarasını fırlatıp attı dışarı.
Sorun ramazan oluşu falan değil.Aslında ona da saygı isterim ama mecbur tutamam insanları.Vicdan ve inanç meselesi bu.Bu konuda kimseyi sınamak haddim değil.
Sorun adamın muhtemelen Almanyada o sigarayı arabasının içindeki küllüğe atıyor olması.
Adam kendi vatanında camdan dışarı atıyor.Neden? ille de caydırıcı ceza mı olması lazım küllüğünde söndürmesi için.
İnsan olmak yetmiyor mu bu hatayı yapmamak için?
Be mübarek sen gideceksin ama benim topraklarımda senin bıraktığın izmarit 2 yılda yok olacak.
Sadece o mu,kağıt mendil, 3 ay, otobüs bileti 4 ay, elma eşeleği 6 ay, kibrit 6 ay, sakız 5 yıl, teneke kola kutusu 10 yıl, naylon poşet ve pet şişe 100-1000 yıl, cam şişe 4 bin yıl, yok olmuyor.
Piknik alanlarında bile sağa sola savrulan poşetler,hatta artıklarını hayvanlar yesin diye oraya buraya atan insanlar var.
Hep birileri sizin ardınızdan toplamak zorunda mı?
İNSAN OLMAYI,İNSANCA YAŞAMAYI NE ZAMAN ÖĞRENECEĞİZ?
30 Temmuz 2011 Cumartesi
ben ben yine ben
Tam oturup yazacaktım ki birşeyler bir telefon.Eşim é"en yoldayım geliyorum,yemek var mı?" diye arıyor.
Saat 15.30 ve öğle yemeği.....
Hiç fırsatım yok yazmaya hiç...Okukllar da kapalı olunca.Kendime ayıracak bir saatim bile olmuyor....
İsyan bayrağı açmama az kaldı.....
Oynatmaya az kaldı doktorum nerde?
Yok doktor da ben oynatan da ben..
Devam et bakalım nereye kadar dayanacaksın.
Yarın başlarım evde terör estirmeye..
Sıkıldım mı öyle..Önümüz ramazan artık hep beraber evdeyiz aile saadeti.
Nasıl saadetse faturası hep bana kesiliyor.
Temizlik bende,çamaşır bende,bulaşık bende,ütü bende...
Tatil de yoktu bu sene..
Oynatmak üzereyim.
Belki eylülde giderim.
Belki sabrederek dayanma gücümü sınarım.
Belli bir noktaya gelince zaten pollyana oluveririm.
Olmazsam depresyona girerim,depresyona girince doktora giderim.O da bana hiçbir işe yaramayan ilaçlardan verir.Bir ikiyıl kullandıktan sonra"olay sende bitiyor,ilaç kullanmak da kullanmamak da senin elinde" der.
Ben yine başa dönerim..
Yok yapmam.Bir daha işi o safhaya getirmem.
Kendimin doktoru olmayı öğrendim artık.
EN İYİSİ POLLYANACILIK....
Saat 15.30 ve öğle yemeği.....
Hiç fırsatım yok yazmaya hiç...Okukllar da kapalı olunca.Kendime ayıracak bir saatim bile olmuyor....
İsyan bayrağı açmama az kaldı.....
Oynatmaya az kaldı doktorum nerde?
Yok doktor da ben oynatan da ben..
Devam et bakalım nereye kadar dayanacaksın.
Yarın başlarım evde terör estirmeye..
Sıkıldım mı öyle..Önümüz ramazan artık hep beraber evdeyiz aile saadeti.
Nasıl saadetse faturası hep bana kesiliyor.
Temizlik bende,çamaşır bende,bulaşık bende,ütü bende...
Tatil de yoktu bu sene..
Oynatmak üzereyim.
Belki eylülde giderim.
Belki sabrederek dayanma gücümü sınarım.
Belli bir noktaya gelince zaten pollyana oluveririm.
Olmazsam depresyona girerim,depresyona girince doktora giderim.O da bana hiçbir işe yaramayan ilaçlardan verir.Bir ikiyıl kullandıktan sonra"olay sende bitiyor,ilaç kullanmak da kullanmamak da senin elinde" der.
Ben yine başa dönerim..
Yok yapmam.Bir daha işi o safhaya getirmem.
Kendimin doktoru olmayı öğrendim artık.
EN İYİSİ POLLYANACILIK....
18 Temmuz 2011 Pazartesi
yokum belki
Sünnet telaşımız bitti.İki üç günden bu yana da kızımın sbs sonuçlarına göre değerlendirme yapmaya çalışıyoruz.En iyi okul en yakın okuldur diye düşünüyorum ama o da anadolu lisesi değil.Çok güzel bir meslek lisesi var yakınımızda,buslu okutuyor.Servis ve yemek ücretsiz,bitirdiği zaman iş problemimiz de yok ama ona da sıcak bakmıyoruz.
Çünkü kızım psikolog olmak istiyor.Öğretmen liseleri var ama takmış psikologluğa.
Sevdiği işi yapıp mutlu olmalı çocuklar diyoruz.Tercihleri yapmak için dersaneye gittik,Rehber öğretmen beni dinleyip haklı olduğumu söyledi,kendisi üzerine bir kelime bile koymadı...Danışmak istersem oradalarmış.
Yani yol gösteremediler..
Aslında dersanemizden şikayet olarak algılanmasın bu..
Biz çok memnunduk.Ve kızımın seviyesini de bariz bir şekilde yükseltti.
İkilemler var hep kafamda...
boşa koysam almıyor doluya koysam taşıyor.
Bakalım buradan da yüzümüzün akı ile çıkabilecek miyiz?
Belki birkaç günlük tatil de olabilir bu aralar görüşemeyebiliriz.Blog arkadaşlarım yorum yazamadığım zaman lütfen alınmasınlar.....
Çünkü kızım psikolog olmak istiyor.Öğretmen liseleri var ama takmış psikologluğa.
Sevdiği işi yapıp mutlu olmalı çocuklar diyoruz.Tercihleri yapmak için dersaneye gittik,Rehber öğretmen beni dinleyip haklı olduğumu söyledi,kendisi üzerine bir kelime bile koymadı...Danışmak istersem oradalarmış.
Yani yol gösteremediler..
Aslında dersanemizden şikayet olarak algılanmasın bu..
Biz çok memnunduk.Ve kızımın seviyesini de bariz bir şekilde yükseltti.
İkilemler var hep kafamda...
boşa koysam almıyor doluya koysam taşıyor.
Bakalım buradan da yüzümüzün akı ile çıkabilecek miyiz?
Belki birkaç günlük tatil de olabilir bu aralar görüşemeyebiliriz.Blog arkadaşlarım yorum yazamadığım zaman lütfen alınmasınlar.....
6 Haziran 2011 Pazartesi
Yorgunum kursların bitim ve piknik aşamaları,çocukların piknik ve sınav aşamaları....
Evde yemek ve temizlik aşamaları...Nasıl dayanıyorum bilemiyorum.
İki gündür sağ bademciğim gitmiş.Acile gittim cumartesi günü.Doktor antibiyotik verir genelde bu durumlarda ama gargara verdi.İki gün kullan geçmezse KBB a git dedi.
Aldım ilacı sabah akşam günde iki kez gargara yap yutma diye yazmış eczacı.
Tabii ben de ilk gün uyguladım.
Ertesi sabah iki taraflı ve müthiş bir acı.
Üşüme titreme halsizlik de cabası.
İlacın prospektüsünü okurdum eskiden.
Şimdi doktor ne yazdıysa onu uygular oldum.Yaşlanıyorum herhalde.Angaryalar canımı sıkıyor artık.
Neyse kullanma talimatında üç satte bir gargara yapın diyor.
Hemen anlıyorum.Kendimle ilgili olan konularda yarı doktor sayılırım yani.
İki kez yeterli gelmedi uzun zaman aralığında bakteri üredikçe üredi...
Dün akşama kadar üç saatte bir yaptım ve sonuç mükemmel....
Hoşuma giden ne biliyor musunuz?
Gerçekten sabrederseniz antibiyotiksiz de atlatabiliyorsunuz......
Önce fazla ilerlemeyecek sonra da doktorun sözü dinlenilecek.
Eğer antibiyotik kaçınılmazsa kullanılacak.
neden bu düşmanlık......
Çünkü tüm dünya artık antibiyotiğin zararlarından bahsediyor..
Karaciğere zararlı böbreklere zararlı bir de insanlığın tümüne zararlı.
Hastalığın belirtileri azalınca insanlar kullanmayı bırakıyor ve hastalığa sebep olan o bakteri şekil değiştirip daha da güçleniyor.
Bir sonraki seferde aynı hastalığa aynı antibiyotik cevap vermiyor.
Hayret etmiştim bir doktorun söylediğiydi.
Bir bakteriye karşı bir antibiyotik on yılda hazırlanır.Ama bir bakteri on dakikada şekil değiştirir demişti..
Korkunç....
O yüzden birsürü bakteri ürüyor her sene..
Allah beterinden saklasın.
Ha neden bademcikler şi onu söylemedim...
Sıcağı görünce dondurmaya dayanamadım yani.....
Herkese iyi haftalar...
31 Mayıs 2011 Salı
Atatürk'ün üvey kız kardeşi Ruhiye hanımın torunu Ferhat Babür'ün kaleminden
Atatürk'ün 'sır' hayatı...
Atatürk'ün çocukluğu ve gençliğiyle ilgili hiç bilinmeyen tarihe kaynaklık edecek çok çarpıcı bilgilere ulaşıldı. Atatürk'ün üvey kızkardeşinin torunu anlatıyor. Ve sır perdesi aralanıyor.. İşte Ata'nın 'sır' hayatı...
Atatürk'ün üvey kız kardeşi Ruhiye Hanım'ın torunu Ferhat Babür, ailesiyle ilgili bilinmeyen gerçekleri ilk kez anlattı.
Atatürk'ün annesi Zübeyde Hanım'ın eşi Ali Rıza Bey vefat ettikten sonra evlendiği Ragıp Bey'i bilenlerin sayısı çok az. Oysa bu bilgi bazı ansiklopedi ve tarih kitaplarında kısa da olsa yer alıyor. Ragıp Bey'in ilk evliliğinden olan iki oğlu, bir kızı ve Zübeyde Hanım'ın oğlu Mustafa Kemal ve kızı Makbule Hanım, Selanik'teki evde uzun yıllar bir arada yaşamış. İşte bu ailenin gün ışığına çıkan anıları... Atatürk, Ragıp Bey'in subay olan en büyük oğlu Süreyya Bey'e özenmiş. İddiaya göre onu askeri okula yazdıran da üvey ağabeyi olmuş. Torun Ferhat Babür'e göre Zübeyde Hanım'a ölene kadar anneannesi Ruhiye Hanım bakmış.
***
Anneannem Atatürk'ün üvey kız kardeşi Ruhiye Hanım'dı
Atatürk'ün üvey kız kardeşi Ruhiye Hanım'ın anneannesi olduğunu söyleyen 75 yaşındaki Ferhat Babür "Tarih kitaplarında yazılan bilgilerin artık değiştirilmesinin zamanı geldi" diyor.
Atatürk'ün üvey babası olduğunu biliyor muydunuz? Ben yeni öğrendim. İlk duyduğum andan itibaren de şaşkınlık içinde çevremdeki herkese soruyorum, bilen yok. Annesi Zübeyde Hanım'ın, eşi öldükten sonra Atatürk 8 yaşındayken üç çocuklu Ragıp Bey ile evlendiğini, doğduğu iddia edilen Selanik'teki evin aslında büyüdüğü ev olduğunu ve onu askeri okula üvey ağabeyi Süreyya Bey'in kaydettirdiğini... Ayrıntılar uzayıp gidiyor. Tarih de sanki benim için baştan yazılıyor. Anneannesi Ruhiye Hanım, Atatürk'ün üvey kız kardeşi olan Ferhat Babür, anılarını anlattıkça şaşkınlığım artıyor. Ansiklopedilerde tek satır, bazı tarih kitaplarında kısaca yer verilen bu tarihsel bilgileri ilk kez duymanın şaşkınlığını yaşıyorum. Anneannesinin ağzından dinlediği anıları bize aktaran 75 yaşındaki Ferhat Babür, Türkiye'nin ilk atom mühendislerinden. İzmir'de doğmuş, daha sonra ailesiyle birlikte İstanbul'a yerleşmiş. Onlarla birlikte yaşayan anneannesi Ruhiye Hanım 1943'te 63 yaşında vefat etmiş. Ferhat Bey, yıllarca tarih kitaplarında Atatürk'ün üvey babasından bahsedilmemesine o sanki alışmış. Yine de artık herkesin gerçekleri bilmesi gerektiğini ve tarihteki yerini almasını istiyor. Şimdi söz Ferhat Babür'ün...
ATATÜRK'ÜN ÜVEY BABASI KİM?
Selanik Gümrükler Başmüdürü Ragıp Bey, eşi Afet Hanım'ın genç yaşta ölümüyle 3 çocuğuyla dul kalıyor. Çocukları Süreyya, Hakkı ve Ruhiye. Anneannem Ruhiye en küçük kardeş. (Bazı kayıtlarda Rukiye diye geçse de anneannemin adı Ruhiye'dir.) Anneannemin babası, eşi öldükten sonra bir yıl bekar kalıyor. Atatürk'ün babası Ali Rıza Bey ölüp Zübeyde Hanım dul kalınca 1889 yılında kendisi gibi dul olan Ragıp Bey'le evleniyor.
SELANİK'TEKİ EV
Zübeyde Hanım, ikinci kez evlenince Selanik'te, Atatürk'ün 'doğduğu ev' denilen, halbuki doğduğu değil 8 yaşından itibaren büyüdüğü ve subay çıkıncaya kadar gelip kaldığı Ragıp Bey'in evine geliyor. Zübeyde Hanım, kendi çocuklarına biraz daha fazla özen gösterirmiş. Anneannemin ağabeyi Hakkı, Zübeyde Hanım'ı hiç sevememiş.
ÜVEY AĞABEYİNE ÖZENİYOR
Ragıp Bey'in en büyük oğlu Süreyya Bey, babası Zübeyde Hanım'la evlendiğinde subaymış. Atatürk ona özenmiş. Süreyya Bey de onu alıp askeri okula yazdırmış. Süreyya Bey, iddiaya göre Atatürk'e bir de bıçak hediye etmiş, "Gerektiği zaman bunu kullanabilirsin" demiş.
KARDEŞLERİYLE ARASI İYİYMİŞ
Atatürk'ün üvey babası ve kardeşleriyle arası çok iyiymiş. Zaten böyle olmasa Süreyya Bey de onu askeri okula yerleştirir mi? Anneannem de Atatürk'ü çok sevdiğini söylerdi.
EVLİLİK REDDEDİLİYOR
Atatürk subay çıktıktan sonra Zübeyde Hanım ile Ragıp Bey, kendi aralarında çocuklarını evlendirmeye karar vermişler. Atatürk ile benim anneannemi, Makbule Hanım ile de Süreyya Bey'i evlendirmek istemişler. Atatürk subay çıktıktan sonra bir gün evde büyük bir yemek sofrası hazırlanmış. Süreyya Bey, genelde kışlada kalırmış. O gün özel olarak çağrılmış. Herkes bir araya geldikten sonra evlilik fikri ortaya atılmış. Hiçbiri bunu kabul etmemiş. Bu aralarında soğukluk yaratmış.
TÜRKİYE'YE GÖÇ
Atatürk, Selanik'ten ayrıldıktan sonra Lozan Mübadelesi ortaya çıkmış. Bu arada Ragıp Bey, Zübeyde Hanım'dan ayrılmış. Ayrıldıktan sonra zor durumda kalmaması için "Sen Türkiye'ye git, Makbule ve Ruhiye'yi de yanına al" demiş. Hakkı, onlarla gitmeyi kabul etmemiş. Yalnız gitmek istemiş. Ragıp Bey de Selanik'te kalmayı tercih etmiş. Lozan Mübadelesi'ne göre herhangi birinin orada kalma hakkı yoktu artık.
İLK DURAK İSTANBUL
Zübeyde Hanım, anneannem ve Makbule Hanım, Selanik'ten ayrıldıktan sonra önce İstanbul'a gelip buradan İzmir'e geçiyorlar. Yanlarında tapu da getirmedikleri için mübadelede hiçbir şey alamıyorlar. Zübeyde Hanım Karşıyaka'ya yerleşiyor. Makbule Hanım daha sonra İzmir'den tekrar İstanbul'a gelmiş. Ben çocukken Konak'ta oturuyorduk. Hemen her hafta bize Zübeyde Hanım'ın kardeşi Emine Hanım ziyarete gelirdi.
ZÜBEYDE HANIM'A ÜVEY KIZI BAKMIŞ
Bir gün kızkardeşi Emine Hanım, anneanneme "Zübeyde Hanım çok hasta, ona senin bakmanı istiyor" demiş. Makbule Hanım, İstanbul'da bir polisle evli olduğu için İzmir'e gelememişti sanırım. Zübeyde Hanım ölene kadar ona anneannem bakmış. Hatta anneannem "Zübeyde Hanım'ın ağzına zemzem suyunu bile ben vermiştim" demişti.
ATATÜRK'ÜN TELGRAFI
Anneannemin her zaman üzüntüyle bahsettiği bir olay vardı, tabii onu belgelere geçirmek çok zor. Zübeyde Hanım, hasta yatağındayken Atatürk'ü son bir kez daha görmek istemiş. Anneanneme "Aman kızım bir telgraf çeksene" demiş. Anneannem de bir telgraf çekmiş. Atatürk'ten "Çok yoğunum, vatan her şeyden mukaddestir. Sağ kalırsan görüşürüz, kalmazsan allah rahmet eylesin'' yazan bir telgraf gelmiş. Anneannem bu telgrafı Zübeyde Hanım'a söyleyememiş, yırtıp atmış. Bazı tarihçilere göre ise Zübeyde Hanım'a Latife Hanım bakmış. Hatta "Zübeyde Hanım'a Latife Hanım baktığı için Atatürk onunla evlenmiş" şeklinde yazdılar. Bunların hiçbiri doğru değil.
HAKKI BEY NEREDE?
Anneannemin diğer ağabeyi Hakkı Bey, Selanik'ten tek başına İstanbul'a gelmiş. Anneannemle bir kez buluşmuştu. O yıllarda Demiryollarında kondüktördü. Daha sonra kendisinden haber alamadık.
Atatürk sessiz bir çocukmuş
Anneannemin anlattığına göre Atatürk küçükken çok sessiz, kendi halinde bir çocukmuş. Böylesine sakin bir çocuğun ilerde Kurtuluş Savaşı'nı
gerçekleştirerek bu kadar büyük başarı sağlamasına anneannem çok şaşırırdı. "Yaptıklarını izlerken onunla daima iftihar ediyorduk, ama
çocukken böyle olacağı hiç kimsenin aklına gelmezdi'' derdi.
YUNANLILAR'DAN KALAN EV
Zübeyde Hanım vefat ettikten sonra Atatürk annemi buldurup evlenip evlenmediğini, çocuğu olup olmadığını sormuş. Valiyi çağırmış ve "Ruhiye
Hanım'a Yunanlılar'dan kalan bir evi verin'' demiş. İzmir'de anneanneme ait bir ev vardı. Biz İstanbul'a gelirken bu ev satılmıştı.
DEDEM MEMURDU
Anneannem Ahmet Fevzi Bey ile evliydi. Dedem Anadolu Ajansı'nda memur olan Arnavut asıllı bir beydi. Tek çocuğu benim annemdi, ona da kendi
annesinin ismini vermiş: Afet. Biz iki kardeşiz, ağabeyimin ismi de Mehmet Süreyya.
SÜREYYA BEY NASIL ÖLDÜ?
Atatürk'ün üvey ağabeyi yüzbaşı Süreyya Bey'in ölümü hakkında çeşitli söylentiler var. (Ferhat Babür'ün anlattıklarına göre öldürülmüş.
Bazı kaynaklara göre de intihar etmiş.)
TARİH KİTAPLARI DÜZELTİLMELİ
Bu eksik bilgilerin artık tarih kitaplarında da yerini alması lazım. Üvey babası olması Atatürk'ü küçülten bir olay değil. Babası ölmüş
buna rağmen üveybabasının himayesinde okumuş. Onun için bir onur meselesi.
Dolmabahçe'de ziyaret edemedi
Bulca'nın tanıklığı.
1935'te sünnet olduğumuzda, Atatürk'le kan bağı olan ve en yakın arkadaşı Fuat Bulca'ya anneannem haber vermek için telgraf çekmiş. O
zamanın parasıyla 100'er bin lira göndermişler. Biz anneannemle sık sık İstanbul'a gelirdik ve Fuat Bulca'yı da her gelişimizde görürdük.
Son gelişimizde 1938 eylülüydü. Fuat Bulca o dönemde hem Rize milletvekili, hem de Türk Hava Kurumu'nun Genel Başkanı, İş Bankası ve Şeker
Fabrikaları Genel Müdürü'ydü. Biz İstanbul'a geldiğimizde Fuat Bulca, anneannemi Dolmabahçe'ye hasta olan Atatürk'ün yanına götürmek
istedi. Anneannem de "Sağlığında göremedim şimdi hastayken gidemem" dedi. Fuat Bulca "Niye gitmiyorsun, bak torunların ilkokulda,
babalarının durumu iyi değil. Bunlar ilerde nasıl okuyacak? Gidersen Atatürk hatırlayıp bir şey bırakabilir'' dedi. Anneannem "Ben
sağlığında hiç aramamışım, şimdi hiç gitmem'' dedi. Anneannem gayet sakin, ılımlı bir insandı, ama çok gururluydu. Fuat Bulca'nın dediğini
yapıp Atatürk'ü ziyaret etseydi belki ona vasiyetinde bir şeyler bırakabilirdi.
OKUL KİTAPLARINDAKİ BİLGİLER
Çocukluk yıllarında okul kitaplarında Atatürk'ün Selanik'teki evde doğup büyüdüğü hakkındaki bilgileri anneanneme aktardım. "Hayır, o
Atatürk'ün büyüdüğü ev olmalı, doğduğu değil" dedi. Ona "Niye kitaplarda böyle yazılıyor? Niye açıklama yapmıyorsun?" diye sorduğumuzda,
"Öyle bir şeye gerek yok. Reisicumhur olduğu için, prestijini sarsmaya gerek yok'' dedi. Eminim, Atatürk'ün hayattayken üvey babasından
hiç söz etmemesi anneannemi rahatsız etmiştir. "Onu bu duruma getiren Süreyya ağabeyimdir'' derdi.
Tarihçiler ne diyor?
Prof. Dr. Şerafettin Turan (Osmanlı tarihi uzmanı, eski müsteşar)
Okul kitapları yazmıyor
"Atatürk'ün üvey babasının bilinmemesi değil, Milli Eğitim Bakanlığı'nın müfredatındaki tarih kitaplarının durumu önemli. Okul kitapları
1930'da müfredat programına alındı. 1934'te de yüksek öğretimde inkılap tarihi başladı. Ne yazık ki yüksek öğretimde bile Cumhuriyet
tarihi istenilen doğrultuda okutulmadı. Lise bilgileri tekrarlatıldı. Günümüzde ortaokul, lise ve üniversite tarih kitaplarında 1950'den
sonrası yoktur. Gençlerimiz son 50 yılı bilmez. Herkes 'Atatürkçüyüm' der, tarihe el atar ama okuduğu iki kitaptan ibarettir. Atatürk'ün
üvey babası hakkında Şevket Süreyya Aydemir'in 'Tek Adam', Ali Fuat Cebesoy'un 'Sınıf Arkadaşım Mustafa Kemal' gibi kitaplarla Zübeyde
Hanım'ın , Makbule Hanım'ın ve Salih Bozok'un anılarında bilgiler yer alıyor. Bir tarihçi olarak ben ancak belgelere dayanan bilgilere
itibar ederim.''
Atatürk üvey babasını anlatıyor
"Zübeyde Hanım'ın Ragıp Bey ile ikinci bir evlilik yapması, ana ile oğul arasında dikkatlerden kaçmayan bir sorun da yaratmıştı. Ragıp
Bey, Teselya Yenişehir'den Selanik'e göçmüştü. Eşini yitirmiş, dört çocuğuyla dul kalmıştı. Süreyya ve Hakkı adlarında 2 oğlu ile birinin
adı Rukiye olan 2 kızı vardı. Zübeyde Hanım'la evlendiğinde Mustafa ve Makbule kardeşler için psikolojik de olsa bir üvey baba ve üvey
kardeşler sorunu baş göstermişti. Makbule bu yeni hayata ayak uydurmakta gecikmemişti ama Mustafa üvey babanın bulunduğu çatı altında
oturmak istememişti. ... Atatürk yaşamının sonlarında üvey babasından söz ederken 'Bana karşı çok saygılı davranmış, büyük adam muamelesi
etmiştir' diye olumlu bir görüş sergilemişti ama evden ayrılışını Afet İnan'a babasını yitiren bir çocuğun isyanı olarak şöyle açıklamıştı:
"Anamın böyle bir aile bağı yapmasını takdir ettim. Ancak çocukluk duygum isyandan ibaretti." (Kaynak: Prof. Dr. Şerafettin Turan /
Mustafa Kemal Atatürk / Bilgi Yayınevi)
Çağatay Anadol (yazar, yayıncı)
Açıklamak uygun değildi
"Ben tarih yayıncısıyım. Uzmanlık yetkisiyle yanıt veremem. Ama Türkiye'de bir Atatürk kültü yaratılmak istendi. Bu külte uygun düşmeyen
bilgiler uygun düşmeyebilir diye ayıklanmış olabilir. Artık hepimiz insan Atatürk'ü benimseyecek bir olgunluk içindeyiz.''
Atatürk'ün çocukluğu ve gençliğiyle ilgili hiç bilinmeyen tarihe kaynaklık edecek çok çarpıcı bilgilere ulaşıldı. Atatürk'ün üvey kızkardeşinin torunu anlatıyor. Ve sır perdesi aralanıyor.. İşte Ata'nın 'sır' hayatı...
Atatürk'ün üvey kız kardeşi Ruhiye Hanım'ın torunu Ferhat Babür, ailesiyle ilgili bilinmeyen gerçekleri ilk kez anlattı.
Atatürk'ün annesi Zübeyde Hanım'ın eşi Ali Rıza Bey vefat ettikten sonra evlendiği Ragıp Bey'i bilenlerin sayısı çok az. Oysa bu bilgi bazı ansiklopedi ve tarih kitaplarında kısa da olsa yer alıyor. Ragıp Bey'in ilk evliliğinden olan iki oğlu, bir kızı ve Zübeyde Hanım'ın oğlu Mustafa Kemal ve kızı Makbule Hanım, Selanik'teki evde uzun yıllar bir arada yaşamış. İşte bu ailenin gün ışığına çıkan anıları... Atatürk, Ragıp Bey'in subay olan en büyük oğlu Süreyya Bey'e özenmiş. İddiaya göre onu askeri okula yazdıran da üvey ağabeyi olmuş. Torun Ferhat Babür'e göre Zübeyde Hanım'a ölene kadar anneannesi Ruhiye Hanım bakmış.
***
Anneannem Atatürk'ün üvey kız kardeşi Ruhiye Hanım'dı
Atatürk'ün üvey kız kardeşi Ruhiye Hanım'ın anneannesi olduğunu söyleyen 75 yaşındaki Ferhat Babür "Tarih kitaplarında yazılan bilgilerin artık değiştirilmesinin zamanı geldi" diyor.
Atatürk'ün üvey babası olduğunu biliyor muydunuz? Ben yeni öğrendim. İlk duyduğum andan itibaren de şaşkınlık içinde çevremdeki herkese soruyorum, bilen yok. Annesi Zübeyde Hanım'ın, eşi öldükten sonra Atatürk 8 yaşındayken üç çocuklu Ragıp Bey ile evlendiğini, doğduğu iddia edilen Selanik'teki evin aslında büyüdüğü ev olduğunu ve onu askeri okula üvey ağabeyi Süreyya Bey'in kaydettirdiğini... Ayrıntılar uzayıp gidiyor. Tarih de sanki benim için baştan yazılıyor. Anneannesi Ruhiye Hanım, Atatürk'ün üvey kız kardeşi olan Ferhat Babür, anılarını anlattıkça şaşkınlığım artıyor. Ansiklopedilerde tek satır, bazı tarih kitaplarında kısaca yer verilen bu tarihsel bilgileri ilk kez duymanın şaşkınlığını yaşıyorum. Anneannesinin ağzından dinlediği anıları bize aktaran 75 yaşındaki Ferhat Babür, Türkiye'nin ilk atom mühendislerinden. İzmir'de doğmuş, daha sonra ailesiyle birlikte İstanbul'a yerleşmiş. Onlarla birlikte yaşayan anneannesi Ruhiye Hanım 1943'te 63 yaşında vefat etmiş. Ferhat Bey, yıllarca tarih kitaplarında Atatürk'ün üvey babasından bahsedilmemesine o sanki alışmış. Yine de artık herkesin gerçekleri bilmesi gerektiğini ve tarihteki yerini almasını istiyor. Şimdi söz Ferhat Babür'ün...
ATATÜRK'ÜN ÜVEY BABASI KİM?
Selanik Gümrükler Başmüdürü Ragıp Bey, eşi Afet Hanım'ın genç yaşta ölümüyle 3 çocuğuyla dul kalıyor. Çocukları Süreyya, Hakkı ve Ruhiye. Anneannem Ruhiye en küçük kardeş. (Bazı kayıtlarda Rukiye diye geçse de anneannemin adı Ruhiye'dir.) Anneannemin babası, eşi öldükten sonra bir yıl bekar kalıyor. Atatürk'ün babası Ali Rıza Bey ölüp Zübeyde Hanım dul kalınca 1889 yılında kendisi gibi dul olan Ragıp Bey'le evleniyor.
SELANİK'TEKİ EV
Zübeyde Hanım, ikinci kez evlenince Selanik'te, Atatürk'ün 'doğduğu ev' denilen, halbuki doğduğu değil 8 yaşından itibaren büyüdüğü ve subay çıkıncaya kadar gelip kaldığı Ragıp Bey'in evine geliyor. Zübeyde Hanım, kendi çocuklarına biraz daha fazla özen gösterirmiş. Anneannemin ağabeyi Hakkı, Zübeyde Hanım'ı hiç sevememiş.
ÜVEY AĞABEYİNE ÖZENİYOR
Ragıp Bey'in en büyük oğlu Süreyya Bey, babası Zübeyde Hanım'la evlendiğinde subaymış. Atatürk ona özenmiş. Süreyya Bey de onu alıp askeri okula yazdırmış. Süreyya Bey, iddiaya göre Atatürk'e bir de bıçak hediye etmiş, "Gerektiği zaman bunu kullanabilirsin" demiş.
KARDEŞLERİYLE ARASI İYİYMİŞ
Atatürk'ün üvey babası ve kardeşleriyle arası çok iyiymiş. Zaten böyle olmasa Süreyya Bey de onu askeri okula yerleştirir mi? Anneannem de Atatürk'ü çok sevdiğini söylerdi.
EVLİLİK REDDEDİLİYOR
Atatürk subay çıktıktan sonra Zübeyde Hanım ile Ragıp Bey, kendi aralarında çocuklarını evlendirmeye karar vermişler. Atatürk ile benim anneannemi, Makbule Hanım ile de Süreyya Bey'i evlendirmek istemişler. Atatürk subay çıktıktan sonra bir gün evde büyük bir yemek sofrası hazırlanmış. Süreyya Bey, genelde kışlada kalırmış. O gün özel olarak çağrılmış. Herkes bir araya geldikten sonra evlilik fikri ortaya atılmış. Hiçbiri bunu kabul etmemiş. Bu aralarında soğukluk yaratmış.
TÜRKİYE'YE GÖÇ
Atatürk, Selanik'ten ayrıldıktan sonra Lozan Mübadelesi ortaya çıkmış. Bu arada Ragıp Bey, Zübeyde Hanım'dan ayrılmış. Ayrıldıktan sonra zor durumda kalmaması için "Sen Türkiye'ye git, Makbule ve Ruhiye'yi de yanına al" demiş. Hakkı, onlarla gitmeyi kabul etmemiş. Yalnız gitmek istemiş. Ragıp Bey de Selanik'te kalmayı tercih etmiş. Lozan Mübadelesi'ne göre herhangi birinin orada kalma hakkı yoktu artık.
İLK DURAK İSTANBUL
Zübeyde Hanım, anneannem ve Makbule Hanım, Selanik'ten ayrıldıktan sonra önce İstanbul'a gelip buradan İzmir'e geçiyorlar. Yanlarında tapu da getirmedikleri için mübadelede hiçbir şey alamıyorlar. Zübeyde Hanım Karşıyaka'ya yerleşiyor. Makbule Hanım daha sonra İzmir'den tekrar İstanbul'a gelmiş. Ben çocukken Konak'ta oturuyorduk. Hemen her hafta bize Zübeyde Hanım'ın kardeşi Emine Hanım ziyarete gelirdi.
ZÜBEYDE HANIM'A ÜVEY KIZI BAKMIŞ
Bir gün kızkardeşi Emine Hanım, anneanneme "Zübeyde Hanım çok hasta, ona senin bakmanı istiyor" demiş. Makbule Hanım, İstanbul'da bir polisle evli olduğu için İzmir'e gelememişti sanırım. Zübeyde Hanım ölene kadar ona anneannem bakmış. Hatta anneannem "Zübeyde Hanım'ın ağzına zemzem suyunu bile ben vermiştim" demişti.
ATATÜRK'ÜN TELGRAFI
Anneannemin her zaman üzüntüyle bahsettiği bir olay vardı, tabii onu belgelere geçirmek çok zor. Zübeyde Hanım, hasta yatağındayken Atatürk'ü son bir kez daha görmek istemiş. Anneanneme "Aman kızım bir telgraf çeksene" demiş. Anneannem de bir telgraf çekmiş. Atatürk'ten "Çok yoğunum, vatan her şeyden mukaddestir. Sağ kalırsan görüşürüz, kalmazsan allah rahmet eylesin'' yazan bir telgraf gelmiş. Anneannem bu telgrafı Zübeyde Hanım'a söyleyememiş, yırtıp atmış. Bazı tarihçilere göre ise Zübeyde Hanım'a Latife Hanım bakmış. Hatta "Zübeyde Hanım'a Latife Hanım baktığı için Atatürk onunla evlenmiş" şeklinde yazdılar. Bunların hiçbiri doğru değil.
HAKKI BEY NEREDE?
Anneannemin diğer ağabeyi Hakkı Bey, Selanik'ten tek başına İstanbul'a gelmiş. Anneannemle bir kez buluşmuştu. O yıllarda Demiryollarında kondüktördü. Daha sonra kendisinden haber alamadık.
Atatürk sessiz bir çocukmuş
Anneannemin anlattığına göre Atatürk küçükken çok sessiz, kendi halinde bir çocukmuş. Böylesine sakin bir çocuğun ilerde Kurtuluş Savaşı'nı
gerçekleştirerek bu kadar büyük başarı sağlamasına anneannem çok şaşırırdı. "Yaptıklarını izlerken onunla daima iftihar ediyorduk, ama
çocukken böyle olacağı hiç kimsenin aklına gelmezdi'' derdi.
YUNANLILAR'DAN KALAN EV
Zübeyde Hanım vefat ettikten sonra Atatürk annemi buldurup evlenip evlenmediğini, çocuğu olup olmadığını sormuş. Valiyi çağırmış ve "Ruhiye
Hanım'a Yunanlılar'dan kalan bir evi verin'' demiş. İzmir'de anneanneme ait bir ev vardı. Biz İstanbul'a gelirken bu ev satılmıştı.
DEDEM MEMURDU
Anneannem Ahmet Fevzi Bey ile evliydi. Dedem Anadolu Ajansı'nda memur olan Arnavut asıllı bir beydi. Tek çocuğu benim annemdi, ona da kendi
annesinin ismini vermiş: Afet. Biz iki kardeşiz, ağabeyimin ismi de Mehmet Süreyya.
SÜREYYA BEY NASIL ÖLDÜ?
Atatürk'ün üvey ağabeyi yüzbaşı Süreyya Bey'in ölümü hakkında çeşitli söylentiler var. (Ferhat Babür'ün anlattıklarına göre öldürülmüş.
Bazı kaynaklara göre de intihar etmiş.)
TARİH KİTAPLARI DÜZELTİLMELİ
Bu eksik bilgilerin artık tarih kitaplarında da yerini alması lazım. Üvey babası olması Atatürk'ü küçülten bir olay değil. Babası ölmüş
buna rağmen üveybabasının himayesinde okumuş. Onun için bir onur meselesi.
Dolmabahçe'de ziyaret edemedi
Bulca'nın tanıklığı.
1935'te sünnet olduğumuzda, Atatürk'le kan bağı olan ve en yakın arkadaşı Fuat Bulca'ya anneannem haber vermek için telgraf çekmiş. O
zamanın parasıyla 100'er bin lira göndermişler. Biz anneannemle sık sık İstanbul'a gelirdik ve Fuat Bulca'yı da her gelişimizde görürdük.
Son gelişimizde 1938 eylülüydü. Fuat Bulca o dönemde hem Rize milletvekili, hem de Türk Hava Kurumu'nun Genel Başkanı, İş Bankası ve Şeker
Fabrikaları Genel Müdürü'ydü. Biz İstanbul'a geldiğimizde Fuat Bulca, anneannemi Dolmabahçe'ye hasta olan Atatürk'ün yanına götürmek
istedi. Anneannem de "Sağlığında göremedim şimdi hastayken gidemem" dedi. Fuat Bulca "Niye gitmiyorsun, bak torunların ilkokulda,
babalarının durumu iyi değil. Bunlar ilerde nasıl okuyacak? Gidersen Atatürk hatırlayıp bir şey bırakabilir'' dedi. Anneannem "Ben
sağlığında hiç aramamışım, şimdi hiç gitmem'' dedi. Anneannem gayet sakin, ılımlı bir insandı, ama çok gururluydu. Fuat Bulca'nın dediğini
yapıp Atatürk'ü ziyaret etseydi belki ona vasiyetinde bir şeyler bırakabilirdi.
OKUL KİTAPLARINDAKİ BİLGİLER
Çocukluk yıllarında okul kitaplarında Atatürk'ün Selanik'teki evde doğup büyüdüğü hakkındaki bilgileri anneanneme aktardım. "Hayır, o
Atatürk'ün büyüdüğü ev olmalı, doğduğu değil" dedi. Ona "Niye kitaplarda böyle yazılıyor? Niye açıklama yapmıyorsun?" diye sorduğumuzda,
"Öyle bir şeye gerek yok. Reisicumhur olduğu için, prestijini sarsmaya gerek yok'' dedi. Eminim, Atatürk'ün hayattayken üvey babasından
hiç söz etmemesi anneannemi rahatsız etmiştir. "Onu bu duruma getiren Süreyya ağabeyimdir'' derdi.
Tarihçiler ne diyor?
Prof. Dr. Şerafettin Turan (Osmanlı tarihi uzmanı, eski müsteşar)
Okul kitapları yazmıyor
"Atatürk'ün üvey babasının bilinmemesi değil, Milli Eğitim Bakanlığı'nın müfredatındaki tarih kitaplarının durumu önemli. Okul kitapları
1930'da müfredat programına alındı. 1934'te de yüksek öğretimde inkılap tarihi başladı. Ne yazık ki yüksek öğretimde bile Cumhuriyet
tarihi istenilen doğrultuda okutulmadı. Lise bilgileri tekrarlatıldı. Günümüzde ortaokul, lise ve üniversite tarih kitaplarında 1950'den
sonrası yoktur. Gençlerimiz son 50 yılı bilmez. Herkes 'Atatürkçüyüm' der, tarihe el atar ama okuduğu iki kitaptan ibarettir. Atatürk'ün
üvey babası hakkında Şevket Süreyya Aydemir'in 'Tek Adam', Ali Fuat Cebesoy'un 'Sınıf Arkadaşım Mustafa Kemal' gibi kitaplarla Zübeyde
Hanım'ın , Makbule Hanım'ın ve Salih Bozok'un anılarında bilgiler yer alıyor. Bir tarihçi olarak ben ancak belgelere dayanan bilgilere
itibar ederim.''
Atatürk üvey babasını anlatıyor
"Zübeyde Hanım'ın Ragıp Bey ile ikinci bir evlilik yapması, ana ile oğul arasında dikkatlerden kaçmayan bir sorun da yaratmıştı. Ragıp
Bey, Teselya Yenişehir'den Selanik'e göçmüştü. Eşini yitirmiş, dört çocuğuyla dul kalmıştı. Süreyya ve Hakkı adlarında 2 oğlu ile birinin
adı Rukiye olan 2 kızı vardı. Zübeyde Hanım'la evlendiğinde Mustafa ve Makbule kardeşler için psikolojik de olsa bir üvey baba ve üvey
kardeşler sorunu baş göstermişti. Makbule bu yeni hayata ayak uydurmakta gecikmemişti ama Mustafa üvey babanın bulunduğu çatı altında
oturmak istememişti. ... Atatürk yaşamının sonlarında üvey babasından söz ederken 'Bana karşı çok saygılı davranmış, büyük adam muamelesi
etmiştir' diye olumlu bir görüş sergilemişti ama evden ayrılışını Afet İnan'a babasını yitiren bir çocuğun isyanı olarak şöyle açıklamıştı:
"Anamın böyle bir aile bağı yapmasını takdir ettim. Ancak çocukluk duygum isyandan ibaretti." (Kaynak: Prof. Dr. Şerafettin Turan /
Mustafa Kemal Atatürk / Bilgi Yayınevi)
Çağatay Anadol (yazar, yayıncı)
Açıklamak uygun değildi
"Ben tarih yayıncısıyım. Uzmanlık yetkisiyle yanıt veremem. Ama Türkiye'de bir Atatürk kültü yaratılmak istendi. Bu külte uygun düşmeyen
bilgiler uygun düşmeyebilir diye ayıklanmış olabilir. Artık hepimiz insan Atatürk'ü benimseyecek bir olgunluk içindeyiz.''
Atatürk'ün bilinmeyen yönleri
Askerliği ulvi görür, siyaseti severdi!
Askerlik mesleğini, vatanı kurtarmak amacı ile, mecbur kalındığı için yapılan ulvi bir görev olarak görürdü. Esas misyonu devrimciliği ve devlet adamlığı idi. Dikkat edilirse, Atatürk askeri dehasını daima anavatan toprakları üzerinde, istilâcılara karşı yaptığı savaşlarda göstermiştir. Çanakkale savaşı öyledir, Kurtuluş savaşı da. Hep düşmanı vatanın bağrından söküp atma savaşlarıdır bunlar. Hiç bir zaman, toprak hırsı ve yeni yerler almak için yapılmamıştır. İşgal altındaki Doğu Trakya, bir kurşun dahi sıkılmadan kurtarılmıştır. Hatay'ı almak için, blöf yapmıştır ama bir kurşun dahi sıkılmasına müsaade etmemiştir. Hatay'ın bize verilmesinde Fransa'nın gösterdiği diplomatik oyalama taktiklerine çok üzüldüğü sıralarda kendisine "Paşam ne üzülüyorsun, bir alay asker gönderip hemen ilhak edelim " diyenlere," Hayır bunu yapamayız! Bir alay askerle Hatay'ı anavatana katarız ve Fransa bu kadar uzaklardan müdahale etmeyi göze bile alamaz, doğru! Fakat, büyük bir milletin Onuru söz konusudur. Onların Onurunu kırmış oluruz. Ya bunu bir Onur meselesi yaparlarsa?.. Onun için, bu işi barış yoluyla halletmeliyiz !" demiştir.
Büyük Taarruz Zaferi'nin sevincine hüznü karıştı!
(Yurdakul Yurdakul, 'Atatürk' 1999, s 75 )
1922 yılı Ağustos'unun 26'sında şafakta başlayan Büyük Taarruz altı gün altı gece devam etmiş ve Mehmetçiklerin aslan gibi saldırmalarıyla düşmanın büyük bir kısmı kılıçtan geçirilmiştir. 31 Ağustos'ta güneş Türklerin büyük zaferini kutlamak için doğmuştu sanki... Atatürk'ün yaveri Muzaffer Kılıç anlatıyor; Aynı günün sabahı Atatürk harp sahasını dolaşıyordu. Etraf binlerce insan ve hayvan ölüleriyle adeta bir mahşer yerini hatırlatıyordu. Büyük asker bu manzara karşısında çok rahatsız oldu ve " Bu feci manzara, bütün insanlık için utanç verici bir olaydır. Ama biz vatanımızı korumak için gerekli savunmamızı yaptık. Buna bizi zorladılar.!" demiş ve ölüler kaldırılıp gömülünceye kadar hiç bir yerli ve yabancı gazetecinin bölgeye sokulmamasını kesin olarak emretmiştir. Görülüyor ki, Büyük Taarruz sonunda, büyük bir zafer kazanmış olmanın sevinci değil, adeta hüznü vardır içinde. Çünkü, yerlerde yatan cansız düşman askerlerinin feci durumu O’nu ziyadesiyle üzmüş, "Biz isteyerek yapmadık, bizi buna mecbur ettiler! " diyerek kendini teselli etmiştir.
Madam Corinn'e ihtiraslarından bahsediyor!
(Emre Kongar, 'Atatürk' 1980, s. 180)
1914 yılı Ocak ayında Sofya'dan Madam Corrin'e yazdığı bir mektupta Mustafa Kemal hırslarını tümüyle şöyle tanımlıyor:
"Benim ihtiraslarım var, hem de pek büyükleri, fakat bu ihtiraslar, yüksek mevkiler işgal etmek veya büyük paralar elde etmek gibi maddi emellerin tatminine taalluk etmiyor. Ben bu ihtiraslarımın gerçekleşmesini vatanıma büyük faydaları dokunacak, bana da liyakatle ifa edilmiş bir vazifenin canlı iç rahatlığını verecek büyük bir fikrin başarısında arıyorum. Bütün hayatımın prensibi bu olmuştur. Ona çok genç yaşımda sahip oldum ve son nefesime kadar da onu muhafaza edeceğim "
Enver Paşanın O’nun için söyledikleri
(Emre Kongar, 'Atatürk', 1980, s.229)
1917 Çanakkale savaşlarından sonra Doktor Nazım ve bir başka nüfuzlu İttihat ve Terakki üyesi komutan aralarında konuşmakta iken, Enver Paşa birden içeri girince susmuşlar. Başkumandan ( Enver Paşa) merakla: "Herhalde bana dair bir şeyden bahsediyordunuz? Söyleyin bakalım! demiş. "Mustafa Kemal'in niçin terfi ettirilmediğini konuşuyorduk !" cevabını vermişler. Enver Paşa: "İşte!" demiş ve cebinden Çanakkale kahramanını tuğgenerallik rütbesine çıkaran tezkeresini göstermiş, sonra şunu ilâve etmiş : "Ama biliniz ki, O hiç bir şeyle memnun olmaz! General olur, korgenerallik ister! Korgeneral olur, orgenerallik ister! Orgeneral olur, müşirlik ister! Müşir yapsanız, bununla da yetinmez, Padişahlık ister!" Şevket Süreyya Aydemirin hatıralarında yazıldığı üzere, Mustafa Kemal'e Enver Paşanın bu sözleri nakledildiği zaman kahkahalar ile gülerek cevabı şu olmuştur; 'Ben, Enver'in bu kadar zeki ve ileri görüşlü olduğunu bilmezdim!"
Tanrıdan Kurtuluşa kadar ömür niyaz etti!
(Niyazi Ahmed Banoğlu, 'Fıkra ve Nüktelerle Atatürk' 1954, s.,316)
Erzurum'da ilk kongreyi kurmakla meşgul iken, İstanbul Hükümeti de, durumdan fena halde kuşkulanarak, Sivas, Bitlis, Van ve Erzurum Vilâyetlerine "Mesleki askeriden müstafi sabık paşa Mustafa Kemal efendi elyevm nerededir? Ne ile meşguldür? Ne tavır ve meslek takip etmektedir? Serian işarı!" diyen telgraflar çektiği zaman, Erzurum Vali Vekili bulunan Kadı Mehmet Hilmi Efendi de telâşa düşmüş, ne cevap vereceğini bilemeyerek, bir yandan İstanbul Hükümeti'ne ; "Hal-i hazırdaki vaziyetine nazaran, kendisi ikametgâhında bulunarak, hususat-ı şahsiyesiyle meşgul olduğu ve hariçle nadiren ihtilâtta bulunduğu anlaşılmıştır." diye cevap verirken, aynı zamanda, meseleyi Mustafa Kemal Paşaya da bildirmişti.
Bu cevabı görünce gülen Mustafa Kemal Paşa "Hocam, cevabın güzel ama, bakalım inandırabilecek misin?" demişti. "İstanbul'dakiler de, vakıa, içleri rahat etmek için böyle bir cevap isterlerse de beni bilirler. Benim hususat-ı zatiyem, milletin işlerinden ibarettir. Yoksa, yazdığın gibi, evime çekilir, yan gelir yatardım. Ne çare ki, yatsam da, milletin mukadderatını düşünürken gözüme uyku girmez. Ama sen tekrar sorarlarsa yine böyle de. Hatta sizlere ömür, vefat etti de" Bu söz üzerine teessürle Kadı Mehmet Hilmi Efendi: "Allah esirgesin Paşam ! Öyle söz olur mu? İnşallah daha çok yaşarsınız!. " deyince, Mustafa Kemal Paşanın cevabı şu olmuştu ; "Daha pek çok değil, yalnız milleti ve vatanı kurtarıncaya kadar. Allah'tan başka bir şey istemem!"
Gerçekten, Atatürk 57 sene gibi kısacık ömrü içinde, hem Kurtuluş mücadelesini başarı ile sonuçlandırdı hem de "En büyük eserim!" dediği Cumhuriyeti kurdu. Bunlar da yetmedi, odak noktası lâiklik olan, çağdaşlaşma reformlarını çok kısa bir zamanda ard arda gerçekleştirdi. Herhalde arzu ve emellerinin çoğunu gerçekleştirmiş olduğu için, ebedi istirahatine huzur içinde çekildi, "gözleri açık olarak " değil!
Kâzım Karabekir Paşaya sürpriz çıkışı
(Niyazi Ahmed Banoğlu, 'Fıkra ve Nüktelerle Atatürk', 1954, s. 40)
Atatürk, 1923 Mart'ında Konya'ya gitmişti! Halka yol göstermek, onları yapacağı devrimlere hazırlamak için her fırsatta nutuk söylüyor ve bunları o zaman Anadolu Ajansı'nı temsil eden muharrir İsmail Habib not ederek kendisine götürüyor, okuyor, sonra Ankara'ya telliyordu. Konya'dan ayrılacağı gece İsmail Habib, Atatürk'ün son nutkunun temize çekilmiş şeklini Ona götürdü. Atatürk, bu nutku evvelkilerden daha çok beğenmiş olacak ki karısına;" Çocuğa kadeh getirsinler!" dedi. Fakat, o sırada Bayan Lâtife, Atatürk'ün içki kullanmasını hoş görmüyor, vazgeçirmek, hiç olmazsa azaltmak istiyordu. Bunun için yumuşak bir sesle cevap verdi; "Gece yarısı buradan gidilecek diye bütün şişeleri trene yollamıştık !".
Atatürk köpürdü... "Nasıl olur? Misafirimize karşı da mı?" İster istemez şişeler getirildi. Bu sırada Atatürk'ün eski ve teklifsiz arkadaşlarından Bay Muhtar geldi. Ona İngiliz Muhtar derlerdi. Atatürk, ona: "Dinle bak, Muhtar, nutuk nasıl söylenirmiş! " dedi ve İsmail Habib'e de nutku okumasını emretti. Bay Muhtar aldırmadı. "Dinlemeye lüzum yok; çok güzeldir." dedi. Atatürk: "Neden?" diye sorunca, Muhtar: "Aksini söylemek ne haddimize?" diye cevapladı. Atatürk: "Zevzekliği bırak da dinle! " diye kestirip attı. Nutuk okunduktan sonra Bay Muhtar bu sefer gayet ciddi bir tavırla hükmünü verdi: "Sahiden çok güzel!" Atatürk, içki verilmesini söyledi. İngiliz Muhtar kadehini kaldırdı: "Yaşasın Başkumandan!" diye haykırdı. Atatürk'ün kaşları çatıldı ve sesi yükseldi: " Niçin, Mustafa Kemal demiyorsun? " İngiliz Muhtar :"Hele, ne olur ne olmaz, daha epeyce zaman Başkumandanlık sizde kalsın!" deyiverdi.
O sıralarda, ortalığı bulandırıp külah kapmak isteyenler, din ve şeriat perdesi ardında şahsi ihtiraslarını dolu dizgin koşturanlar vardı. Atatürk büsbütün sinirlendi ve meydan okudu: "Sen kuvveti Başkumandanlıktan mı aldığımı sanıyorsun? Dinle bir hatıramı anlatayım; Hani ben 1919'da Erzurum'da Ordu Müfettişliğinden, askerlik mesleğinden çekilip de milletin bir ferdi olarak kalmıştım ya. Oradaki Ordu Komutanı (Kâzım Karabekir Paşa) artık emirlerimi dinlememeğe başlamasın mı? Hemen makama gittim: Paşa, Paşa, dedim, size o emirleri bu omuzdaki yıldızlar vermiyordu! Mustafa Kemal veriyordu! O yine karşınızdadır, yazınız! Yazdı ve emrim yerine getirildi. Fakat, oradan ayrıldıktan sonra kendi kendime sordum: "Ya bu adam zile basıp da gelen askere Tosta, şunu dışarı çıkar!' deseydi." Atatürk koltukta doğruldu ve sesini yükselterek ilâve etti: "Fakat diyemezdi, Muhtar! Karşısında Mustafa Kemal vardı!" Bay Muhtar kadehini tekrar kaldırdı ve haykırdı: "Yaşasın Mustafa Kemal!"
Askeri elbiselerini hibe etti
(Yurdakul Yurdakul, 'Atatürk', 1999)
Askerlik mesleğini, vatanı kurtarmak amacı ile, mecbur kalındığı için yapılan ulvi bir görev olarak görürdü. Esas misyonu devrimciliği ve devlet adamlığı idi. Dikkat edilirse, Atatürk askeri dehasını daima anavatan toprakları üzerinde, istilâcılara karşı yaptığı savaşlarda göstermiştir. Çanakkale savaşı öyledir, Kurtuluş savaşı da. Hep düşmanı vatanın bağrından söküp atma savaşlarıdır bunlar. Hiç bir zaman, toprak hırsı ve yeni yerler almak için yapılmamıştır. İşgal altındaki Doğu Trakya, bir kurşun dahi sıkılmadan kurtarılmıştır. Hatay'ı almak için, blöf yapmıştır ama bir kurşun dahi sıkılmasına müsaade etmemiştir. Hatay'ın bize verilmesinde Fransa'nın gösterdiği diplomatik oyalama taktiklerine çok üzüldüğü sıralarda kendisine "Paşam ne üzülüyorsun, bir alay asker gönderip hemen ilhak edelim " diyenlere," Hayır bunu yapamayız! Bir alay askerle Hatay'ı anavatana katarız ve Fransa bu kadar uzaklardan müdahale etmeyi göze bile alamaz, doğru! Fakat, büyük bir milletin Onuru söz konusudur. Onların Onurunu kırmış oluruz. Ya bunu bir Onur meselesi yaparlarsa?.. Onun için, bu işi barış yoluyla halletmeliyiz !" demiştir.
Büyük Taarruz Zaferi'nin sevincine hüznü karıştı!
(Yurdakul Yurdakul, 'Atatürk' 1999, s 75 )
1922 yılı Ağustos'unun 26'sında şafakta başlayan Büyük Taarruz altı gün altı gece devam etmiş ve Mehmetçiklerin aslan gibi saldırmalarıyla düşmanın büyük bir kısmı kılıçtan geçirilmiştir. 31 Ağustos'ta güneş Türklerin büyük zaferini kutlamak için doğmuştu sanki... Atatürk'ün yaveri Muzaffer Kılıç anlatıyor; Aynı günün sabahı Atatürk harp sahasını dolaşıyordu. Etraf binlerce insan ve hayvan ölüleriyle adeta bir mahşer yerini hatırlatıyordu. Büyük asker bu manzara karşısında çok rahatsız oldu ve " Bu feci manzara, bütün insanlık için utanç verici bir olaydır. Ama biz vatanımızı korumak için gerekli savunmamızı yaptık. Buna bizi zorladılar.!" demiş ve ölüler kaldırılıp gömülünceye kadar hiç bir yerli ve yabancı gazetecinin bölgeye sokulmamasını kesin olarak emretmiştir. Görülüyor ki, Büyük Taarruz sonunda, büyük bir zafer kazanmış olmanın sevinci değil, adeta hüznü vardır içinde. Çünkü, yerlerde yatan cansız düşman askerlerinin feci durumu O’nu ziyadesiyle üzmüş, "Biz isteyerek yapmadık, bizi buna mecbur ettiler! " diyerek kendini teselli etmiştir.
Madam Corinn'e ihtiraslarından bahsediyor!
(Emre Kongar, 'Atatürk' 1980, s. 180)
1914 yılı Ocak ayında Sofya'dan Madam Corrin'e yazdığı bir mektupta Mustafa Kemal hırslarını tümüyle şöyle tanımlıyor:
"Benim ihtiraslarım var, hem de pek büyükleri, fakat bu ihtiraslar, yüksek mevkiler işgal etmek veya büyük paralar elde etmek gibi maddi emellerin tatminine taalluk etmiyor. Ben bu ihtiraslarımın gerçekleşmesini vatanıma büyük faydaları dokunacak, bana da liyakatle ifa edilmiş bir vazifenin canlı iç rahatlığını verecek büyük bir fikrin başarısında arıyorum. Bütün hayatımın prensibi bu olmuştur. Ona çok genç yaşımda sahip oldum ve son nefesime kadar da onu muhafaza edeceğim "
Enver Paşanın O’nun için söyledikleri
(Emre Kongar, 'Atatürk', 1980, s.229)
1917 Çanakkale savaşlarından sonra Doktor Nazım ve bir başka nüfuzlu İttihat ve Terakki üyesi komutan aralarında konuşmakta iken, Enver Paşa birden içeri girince susmuşlar. Başkumandan ( Enver Paşa) merakla: "Herhalde bana dair bir şeyden bahsediyordunuz? Söyleyin bakalım! demiş. "Mustafa Kemal'in niçin terfi ettirilmediğini konuşuyorduk !" cevabını vermişler. Enver Paşa: "İşte!" demiş ve cebinden Çanakkale kahramanını tuğgenerallik rütbesine çıkaran tezkeresini göstermiş, sonra şunu ilâve etmiş : "Ama biliniz ki, O hiç bir şeyle memnun olmaz! General olur, korgenerallik ister! Korgeneral olur, orgenerallik ister! Orgeneral olur, müşirlik ister! Müşir yapsanız, bununla da yetinmez, Padişahlık ister!" Şevket Süreyya Aydemirin hatıralarında yazıldığı üzere, Mustafa Kemal'e Enver Paşanın bu sözleri nakledildiği zaman kahkahalar ile gülerek cevabı şu olmuştur; 'Ben, Enver'in bu kadar zeki ve ileri görüşlü olduğunu bilmezdim!"
Tanrıdan Kurtuluşa kadar ömür niyaz etti!
(Niyazi Ahmed Banoğlu, 'Fıkra ve Nüktelerle Atatürk' 1954, s.,316)
Erzurum'da ilk kongreyi kurmakla meşgul iken, İstanbul Hükümeti de, durumdan fena halde kuşkulanarak, Sivas, Bitlis, Van ve Erzurum Vilâyetlerine "Mesleki askeriden müstafi sabık paşa Mustafa Kemal efendi elyevm nerededir? Ne ile meşguldür? Ne tavır ve meslek takip etmektedir? Serian işarı!" diyen telgraflar çektiği zaman, Erzurum Vali Vekili bulunan Kadı Mehmet Hilmi Efendi de telâşa düşmüş, ne cevap vereceğini bilemeyerek, bir yandan İstanbul Hükümeti'ne ; "Hal-i hazırdaki vaziyetine nazaran, kendisi ikametgâhında bulunarak, hususat-ı şahsiyesiyle meşgul olduğu ve hariçle nadiren ihtilâtta bulunduğu anlaşılmıştır." diye cevap verirken, aynı zamanda, meseleyi Mustafa Kemal Paşaya da bildirmişti.
Bu cevabı görünce gülen Mustafa Kemal Paşa "Hocam, cevabın güzel ama, bakalım inandırabilecek misin?" demişti. "İstanbul'dakiler de, vakıa, içleri rahat etmek için böyle bir cevap isterlerse de beni bilirler. Benim hususat-ı zatiyem, milletin işlerinden ibarettir. Yoksa, yazdığın gibi, evime çekilir, yan gelir yatardım. Ne çare ki, yatsam da, milletin mukadderatını düşünürken gözüme uyku girmez. Ama sen tekrar sorarlarsa yine böyle de. Hatta sizlere ömür, vefat etti de" Bu söz üzerine teessürle Kadı Mehmet Hilmi Efendi: "Allah esirgesin Paşam ! Öyle söz olur mu? İnşallah daha çok yaşarsınız!. " deyince, Mustafa Kemal Paşanın cevabı şu olmuştu ; "Daha pek çok değil, yalnız milleti ve vatanı kurtarıncaya kadar. Allah'tan başka bir şey istemem!"
Gerçekten, Atatürk 57 sene gibi kısacık ömrü içinde, hem Kurtuluş mücadelesini başarı ile sonuçlandırdı hem de "En büyük eserim!" dediği Cumhuriyeti kurdu. Bunlar da yetmedi, odak noktası lâiklik olan, çağdaşlaşma reformlarını çok kısa bir zamanda ard arda gerçekleştirdi. Herhalde arzu ve emellerinin çoğunu gerçekleştirmiş olduğu için, ebedi istirahatine huzur içinde çekildi, "gözleri açık olarak " değil!
Kâzım Karabekir Paşaya sürpriz çıkışı
(Niyazi Ahmed Banoğlu, 'Fıkra ve Nüktelerle Atatürk', 1954, s. 40)
Atatürk, 1923 Mart'ında Konya'ya gitmişti! Halka yol göstermek, onları yapacağı devrimlere hazırlamak için her fırsatta nutuk söylüyor ve bunları o zaman Anadolu Ajansı'nı temsil eden muharrir İsmail Habib not ederek kendisine götürüyor, okuyor, sonra Ankara'ya telliyordu. Konya'dan ayrılacağı gece İsmail Habib, Atatürk'ün son nutkunun temize çekilmiş şeklini Ona götürdü. Atatürk, bu nutku evvelkilerden daha çok beğenmiş olacak ki karısına;" Çocuğa kadeh getirsinler!" dedi. Fakat, o sırada Bayan Lâtife, Atatürk'ün içki kullanmasını hoş görmüyor, vazgeçirmek, hiç olmazsa azaltmak istiyordu. Bunun için yumuşak bir sesle cevap verdi; "Gece yarısı buradan gidilecek diye bütün şişeleri trene yollamıştık !".
Atatürk köpürdü... "Nasıl olur? Misafirimize karşı da mı?" İster istemez şişeler getirildi. Bu sırada Atatürk'ün eski ve teklifsiz arkadaşlarından Bay Muhtar geldi. Ona İngiliz Muhtar derlerdi. Atatürk, ona: "Dinle bak, Muhtar, nutuk nasıl söylenirmiş! " dedi ve İsmail Habib'e de nutku okumasını emretti. Bay Muhtar aldırmadı. "Dinlemeye lüzum yok; çok güzeldir." dedi. Atatürk: "Neden?" diye sorunca, Muhtar: "Aksini söylemek ne haddimize?" diye cevapladı. Atatürk: "Zevzekliği bırak da dinle! " diye kestirip attı. Nutuk okunduktan sonra Bay Muhtar bu sefer gayet ciddi bir tavırla hükmünü verdi: "Sahiden çok güzel!" Atatürk, içki verilmesini söyledi. İngiliz Muhtar kadehini kaldırdı: "Yaşasın Başkumandan!" diye haykırdı. Atatürk'ün kaşları çatıldı ve sesi yükseldi: " Niçin, Mustafa Kemal demiyorsun? " İngiliz Muhtar :"Hele, ne olur ne olmaz, daha epeyce zaman Başkumandanlık sizde kalsın!" deyiverdi.
O sıralarda, ortalığı bulandırıp külah kapmak isteyenler, din ve şeriat perdesi ardında şahsi ihtiraslarını dolu dizgin koşturanlar vardı. Atatürk büsbütün sinirlendi ve meydan okudu: "Sen kuvveti Başkumandanlıktan mı aldığımı sanıyorsun? Dinle bir hatıramı anlatayım; Hani ben 1919'da Erzurum'da Ordu Müfettişliğinden, askerlik mesleğinden çekilip de milletin bir ferdi olarak kalmıştım ya. Oradaki Ordu Komutanı (Kâzım Karabekir Paşa) artık emirlerimi dinlememeğe başlamasın mı? Hemen makama gittim: Paşa, Paşa, dedim, size o emirleri bu omuzdaki yıldızlar vermiyordu! Mustafa Kemal veriyordu! O yine karşınızdadır, yazınız! Yazdı ve emrim yerine getirildi. Fakat, oradan ayrıldıktan sonra kendi kendime sordum: "Ya bu adam zile basıp da gelen askere Tosta, şunu dışarı çıkar!' deseydi." Atatürk koltukta doğruldu ve sesini yükselterek ilâve etti: "Fakat diyemezdi, Muhtar! Karşısında Mustafa Kemal vardı!" Bay Muhtar kadehini tekrar kaldırdı ve haykırdı: "Yaşasın Mustafa Kemal!"
Askeri elbiselerini hibe etti
(Yurdakul Yurdakul, 'Atatürk', 1999)
Atatürk'ün bilinmeyen yönleri..
01. Askerliği ulvi gördü! Esas misyonu devrimciliği ve devlet adamlığı idi!
02. Geçmişi kucaklayan, fakat çağını aşan bir kültüre sahipti. Tüm güzel sanatları sevdi, kurdu, korudu ve milletine sevdirdi!
03. Arkadaşları ve kültürlü insanlar Ona yetişmekte, O’nu anlamakta, O’nu takip etmekte ve O^na ayak uydurmakta zorluk çektiler !
04. Olağanüstü bir zamanlama üstadı idi. Bazen Hz. Eyüp sabrı vardı, bazen de aculdü! Meyveyi olgun yerdi ama çürütmezdi!
05. Eğilmezdi, çok gururluydu ve kendinden çok emindi!
06. Ateşli bir Türk milliyetçisi ve tutkun bir Türk hümanisti idi! Sıksanız her damlasından Türk ve Türklük akardı!
07.Ölüme karşı şanslıydı. Yedi kere ölümün eşiğinden döndü!
08. Şefkatli ve akik kalpli, merhametli ve yardımseverdi! Savaş meydanlarında ise kaskatı ve acımasızdı! Fakat, başarılı bir "Barış Kurdu" oldu!
09. Hazır cevaptı! Muhatabını ve özellikle muhalifini anında ikna ederdi!
10. Dinlemesini severdi, bir dinleme üstadı idi! Başarılarının sırrı olarak bu özelliğini sayardı!
11. Başarılarını kendisi üstlenmez, onları ya Mehmetçik'e veya Millete mâl ederdi. Bazen de, "Millet böyle istiyor!" diye, O’nun sözcüsü durumuna geçer ve gücünü Türk Milleti'nin manevi şahsiyetinden alırdı!
12. Çok örgüt kurdu! Örgütlerle çalışmayı, demokrasiyi ve meşruiyeti severdi!
13. Kızar, tehdit eder, uzak kalır, ihtar eder, haykırır, ikna eder, susar, ama TBMM' siz yapamazdı!
14. Devrimlerinin acımasız takipçisi idi! Onlardan asla taviz vermezdi!
15. Çok ileri görüşlüydü! Yargıları hep doğru çıkmıştır! Durum değerlendirmesinde, strateji oluşturmada, düşmanı tartmakta çok mahir bir taktik ustası idi!
16. Yorulmadan çok uzun saatler ve günlerce uykusuz, duraksız çalışabilirdi. Yoğun konsantrasyon yeteneği vardı!
17. Etrafındakileri sürprizlerle etkileme üstadı idi! Kin tutmazdı, bağışlayıcı idi! Gürültülü, tabancalı ve olağandışı bir barışma stili vardı!
18. Halk adamıydı! Halka ve Mehmetçik'e düşkündü!
19. Misafirlerine çok kıymet verirdi! Onları olağanüstü ağırlamayı severdi! Yabancı ülkelerin haysiyetlerine aşırı saygılı idi!
20. Halkın ve O’nu temsil eden saygın kişilerin nabzını ve kalp atışlarını iyi dinlerdi !
21. Doğayı ve yeşili sever ve korurdu! Bir ağaç dalı için bir binayı yürütmüştü!
22. Bazı sözleri hümanizm tarihine geçti! Çanakkale Şehitleri için söyledikleri düşmanlarını kendisine aşık etti!
23. Manevi evlat edinmeyi çok severdi! Onların yetişmesi, mutlulukları ile çok yakından ilgilendi!
24. Aşkları da oldu, evliliği de! Ama Fikriye'yi sevdi. Fikriye' de O’nun ile olamadığı için intihar etti!
25. Sofraları bir eğitim meclisi idi! Sofralarına dil uzatanlara cevabı keskin oldu! Yalnız adamdı! Ailesi olmadı. Aile hayatını çok özledi!
26. Hataları ve zaafları da vardı! Kesin prensipleri ve tereddütleri de! Ağladığı anlar da, kahkaha ile güldüğü anlar da oldu! Özel meclislerinde şarkıyı, zeybeği, neşeyi, içmeyi ve içirmeyi severdi!
27. Biyografisinin "gerçekçi" yazılmasını, Kurtuluş filminin çekilmesini çok istiyordu !
28. "Fes" e karşı büyük bir antipatisi vardı!
29. Çok tutumlu idi! Daima, kendi masraflarını kendi öderdi! Zaman zaman etrafındaki ihtiyaçlılara belli etmeden para yardımında bulunurdu! Yerli malı haftalarını çok tutardı !
30. Para alıp vermelerde, malları ile ilgili hususlarda veya yakınlarının haksız tasarrufları konusunda hiçbir dedikoduyu hazmedemezdi! Hemen gereğini yapardı!
31. Kendisine rakip birisinin çıkmasına asla tahammül edemezdi!
02. Geçmişi kucaklayan, fakat çağını aşan bir kültüre sahipti. Tüm güzel sanatları sevdi, kurdu, korudu ve milletine sevdirdi!
03. Arkadaşları ve kültürlü insanlar Ona yetişmekte, O’nu anlamakta, O’nu takip etmekte ve O^na ayak uydurmakta zorluk çektiler !
04. Olağanüstü bir zamanlama üstadı idi. Bazen Hz. Eyüp sabrı vardı, bazen de aculdü! Meyveyi olgun yerdi ama çürütmezdi!
05. Eğilmezdi, çok gururluydu ve kendinden çok emindi!
06. Ateşli bir Türk milliyetçisi ve tutkun bir Türk hümanisti idi! Sıksanız her damlasından Türk ve Türklük akardı!
07.Ölüme karşı şanslıydı. Yedi kere ölümün eşiğinden döndü!
08. Şefkatli ve akik kalpli, merhametli ve yardımseverdi! Savaş meydanlarında ise kaskatı ve acımasızdı! Fakat, başarılı bir "Barış Kurdu" oldu!
09. Hazır cevaptı! Muhatabını ve özellikle muhalifini anında ikna ederdi!
10. Dinlemesini severdi, bir dinleme üstadı idi! Başarılarının sırrı olarak bu özelliğini sayardı!
11. Başarılarını kendisi üstlenmez, onları ya Mehmetçik'e veya Millete mâl ederdi. Bazen de, "Millet böyle istiyor!" diye, O’nun sözcüsü durumuna geçer ve gücünü Türk Milleti'nin manevi şahsiyetinden alırdı!
12. Çok örgüt kurdu! Örgütlerle çalışmayı, demokrasiyi ve meşruiyeti severdi!
13. Kızar, tehdit eder, uzak kalır, ihtar eder, haykırır, ikna eder, susar, ama TBMM' siz yapamazdı!
14. Devrimlerinin acımasız takipçisi idi! Onlardan asla taviz vermezdi!
15. Çok ileri görüşlüydü! Yargıları hep doğru çıkmıştır! Durum değerlendirmesinde, strateji oluşturmada, düşmanı tartmakta çok mahir bir taktik ustası idi!
16. Yorulmadan çok uzun saatler ve günlerce uykusuz, duraksız çalışabilirdi. Yoğun konsantrasyon yeteneği vardı!
17. Etrafındakileri sürprizlerle etkileme üstadı idi! Kin tutmazdı, bağışlayıcı idi! Gürültülü, tabancalı ve olağandışı bir barışma stili vardı!
18. Halk adamıydı! Halka ve Mehmetçik'e düşkündü!
19. Misafirlerine çok kıymet verirdi! Onları olağanüstü ağırlamayı severdi! Yabancı ülkelerin haysiyetlerine aşırı saygılı idi!
20. Halkın ve O’nu temsil eden saygın kişilerin nabzını ve kalp atışlarını iyi dinlerdi !
21. Doğayı ve yeşili sever ve korurdu! Bir ağaç dalı için bir binayı yürütmüştü!
22. Bazı sözleri hümanizm tarihine geçti! Çanakkale Şehitleri için söyledikleri düşmanlarını kendisine aşık etti!
23. Manevi evlat edinmeyi çok severdi! Onların yetişmesi, mutlulukları ile çok yakından ilgilendi!
24. Aşkları da oldu, evliliği de! Ama Fikriye'yi sevdi. Fikriye' de O’nun ile olamadığı için intihar etti!
25. Sofraları bir eğitim meclisi idi! Sofralarına dil uzatanlara cevabı keskin oldu! Yalnız adamdı! Ailesi olmadı. Aile hayatını çok özledi!
26. Hataları ve zaafları da vardı! Kesin prensipleri ve tereddütleri de! Ağladığı anlar da, kahkaha ile güldüğü anlar da oldu! Özel meclislerinde şarkıyı, zeybeği, neşeyi, içmeyi ve içirmeyi severdi!
27. Biyografisinin "gerçekçi" yazılmasını, Kurtuluş filminin çekilmesini çok istiyordu !
28. "Fes" e karşı büyük bir antipatisi vardı!
29. Çok tutumlu idi! Daima, kendi masraflarını kendi öderdi! Zaman zaman etrafındaki ihtiyaçlılara belli etmeden para yardımında bulunurdu! Yerli malı haftalarını çok tutardı !
30. Para alıp vermelerde, malları ile ilgili hususlarda veya yakınlarının haksız tasarrufları konusunda hiçbir dedikoduyu hazmedemezdi! Hemen gereğini yapardı!
31. Kendisine rakip birisinin çıkmasına asla tahammül edemezdi!
Bu da Benim Atatürkçülük anlayışım..
Bu yazıyı aylar önce yazmak istemiştim ama kısmet bugüneymiş.
Şikayetim var ....Evet kim anlar bilmiyorum ama sırf entel ve aydın gönünmek adına "ben Atatürkçüyüm,laikim diyen ..
Atatürk hakkındaki bilgileri yalnızca ilkokul kitapları ile sınırlı kalmış insanlardan şikayetçiyim.
Atatürk'ü propoganda malzemesi gibi kullanmalarından şikayetçiyim.
Her sıkışanın,aklı söyleyecek sözü kalmayanın Atatürkçüyüm demesinden şikayetçiyim.
Atatürk gençliği böyle olmamalı.
Körükörüne Atatürkçü olmamalı.
Kaç tanesi okudu acaba NUTUK'u?
Tamam Bu aralar nutuk'un da sadece bir yorum olduğunu tarihi gerçekleri yansıtmadığını söyleyenler de var ama yorum da olsa Atatürk'ün kaleminden çıkmamış mı?
Ne hale geldik.Önce eğitim sistemindeki aynlışlıklar yüzünden çocuklar kayıtsız kalıyor..
Neden mi?
Çatır çatır yakan güneşin altında her bayram,sıralarında hareketsiz durup Atatürk'ün hayatını okuyan bir konuşmacıyı dinliyorlar prosedür olarak.
Onlar zaten biliyor derste okuyorlar hayatını.
Bari günün anlam ve önemini vurgula sadece tarih kitabını anlatma.....yok..
Kaç kişinin dinlediği meçhul.
Zaten bildiği bir şeyi isan kaç kez dinler ki...
Bu sistemisevmiyorum.
Birara birkaç yıl önce birileri çıkıp Atatürk'ü tabulaştırmaktan çıkarıp halka anlatalım anlayışı içerisinde bir takım hatıralar anlatıp,onun bilinmedik yanlarını gözler önüne serince ilgiyle dinlemiştim...
Keşke bu durum devam etseydi.
Keşke farklı yanlarını da bilseydik.
Sonuçta o bir komutan bile olsa insandı.
Ve onun da duyguları vardı..
Bu benim fikrim kim katılır bilemiyorum yani..
Ben laçkalaştırmaktansa,hayatımda belli bir yere koyma taraftarıyım.
Saygı duymak adına gerekli olduğunu düşünüyorum
İşte bu doğrultuda internette herkesin ulaşabileceği bilgilere eriştim onları beni izleyenler için derledim kendimce......
Atatürkün sevdiği yiyecekler
Sabah kahvaltısı : çay, kahve içiyor, fazla bir şey yemiyordu. Soğuk
ayranla, bir dilim ekmek yerdi. Bazen bir kase yoğurt yer, sonra sütlü kahve içerdi.
Öğle yemeği : Bir iki dilim ekmek yerdi. Etsiz kuru fasulye, pilav çok sevdiği yemekti. Kuru fasulyeye, "yağlı fasulye" derdi.
Ayran ve limonata içiyordu. İki dilim ekmeği ayrana batırarak yiyordu. Yoğurt da ayrıca yiyordu. "Kuru fasulyeye okulda alıştım" demiştir.
Kışla yemeği, askerî yemek sayılmıştır kuru fasulye. İkindi üzeri ekmeksiz bir bardak ayran içerdi.
Sofradan genellikle doymuş olarak değil, aç kalkarmış.
Akşam yemeği : Akşam yemeğinin ayrı bir önemi vardı. Devletin yönetim kademesinde yer alan kişileri genellikle akşam yemeğinin konukları
olurlar ve sofrada sohbetlerin konusu ülke ve ülke meseleleri oluyordu.
Omlet seviyormuş, özellikle gece geç saatlerde acıkınca peynirli omlet yermiş. Sahanda yumurta da severmiş. Etli taze bamya de sevdiği
yemeklerden. Karnıyarık da severmiş. Onu pilav karıştırarak yermiş.
Haşlanmış kuşkonmaz da sevdiği bir yemek. Enginarı hiç yememiş. İstediği halde hiç yiyememiş. Hastayken enginar yemek istemiş. Hatay'dan
ısmarlamışlar. Fakat kendisi komaya girmiş ve yiyememiş. Arasıra fava denilen zeytinyağlı, limonlu bakla ezmesinden istediği olurdu.
Tatlılarla arası pek iyi değilmiş. Ama gül reçeli severmiş. Kahveyi orta şekerli içermiş. 10-15 fincan içermiş. Hergün 40-50 sigara
içermiş. Meyvalardan kavun seviyormuş. Kavrulmuş, tuzlu leblebi, fıstık da sevdiği yiyeceklerden. Soğan, sarımsak, pastırma gibi kokulu
yiyecekleri sevmiyormuş. İçkilerden rakı ve bira içiyordu. Sofrasında çeşit bol değilmiş. Köşkte hazırlanan yemekleri yiyordu.
Sarhoşluktan hiç hoşlanmadığı söylenmektedir.
Çocukluğunda annesinin yaptığı Selanik'in ıspanaklı böreğini çok severmiş.
Seyahatlerinde gittiği yerlerde kendisine ikram edilen yörenin yemeklerini zevkle yermiş. Ama bunlar O'nun sürekli yediği yiyecekler
değildi.
Kırşehir'de çorba, hindili pirinç pilavı, su böreği, karışık turşu ve meyva ikramları ile karşılaşmıştır. Kırşehir'in su böreğini çok
beğenmiş.
Kaman'da sahanda yumurta, yoğurt, balbaşı, pekmez ve meyva yemiş. Kızarmış tavuk, bulgur pilavı da orada ikram edilen yemekler arasındadır.
Kaman'da ikram edilen yoğurt ve pekmez karışımı bir tatlı olan balbaşı pekmez dürüm ya da sokum biçiminde yufka ekmekle yenir ki
Atatürk bu yiyeceği de sevmiş.
Adana'da severek yediği yemekler şunlardı: Bamya dolması, patlıcan hünkar beğendi, güveç, sini köftesi, domatesli pirinç pilavı,
hanım göbeği tatlısı. Tarsus'ta baklava yemiş ve ayran içmiş. Ayrıca çok miktarda marul yemiş.
Siroza yakalanıp halsiz düştüğü günlerde tatlı yemesi gerektiğinde Yanya tatlısı ve irmik helvası çok hoşuna gitmişti.
Konya'da kendisine sedirler saç böreği ve Höşmerim denen kaymaklı tatlı ikram edilmiş ve Atatürk bu özel yiyeceklerden memnun kalmıştı.
Özellikle belediye başkanının evinde hanımı bu yemekleri O'na ikram etmiştir
(alıntı)
2 Mayıs 2011 Pazartesi
Şrj oluyorum.
İnzivaya çekiliyorum arkadaşlar.
Bir süre (kısa bir süre inşallah)bilgisayara el sürmeyeceğim.
Kurslarıma ara veriyorum.Sergimiz var perşembe günü.
Yoruldum.
Şarj olmam lazım.Takipte olan herkese sevgiler.Görüşmek üzere....
27 Nisan 2011 Çarşamba
Saçımı süpürge ettim!..
Çoğu filmde ve gerçek hayatta var olan ama en nefret ettiğim diyaloglar bunlar.
Kadın gerçekten de saçını süpürge eder.
Kadındır,anadır.Yemez yedirir,giymez giydirir.
Her kötülüğe karşı adeta kalkan olur evladına.
Kadın anadır,analık fedakarlıktır.
Kimse zorlamaz onu,bu içgüdüdür.
Evlat üç türlüdür.
Ya anayı anlar,yanında olur,destek olur,minnettar olur,
Ya anlamaz,isyankardır karşısında durur,
Ya da işine geldiği gibi yanında veya karşısında.
Ana, fedakarlığı yaparken sormadığı insana neden fatura keser?
Evlat bilincinde midir yapılan fedakarlığın.
Ana hırkasını satar,elişi yapar bakar çocuklarını..
Çocuk bakmazsa anasını!.......
Peki çocuk bakmak zorunda mı anasını?
Bakarsa da evlattır bakmazsa da.....
Analık affetmeyi bilmektir,vebal yüklemek değil..
Analık iyi de olsa kötü de olsa evlatları aynı dengede sevebilmektir.
Sevdiğini belli edebilmektir.
28-06-20092DA YAZDIĞIM BİR YAZI BU.
Gençleri rahat bırakın!.....
Arkadaşlar bildiğiniz üzere dün KPSS yapıldı.
Benim iki oğlum da bu sınava girmeyi istediler.Sonrasında güzel bir pazar günü yaşamak için yola çıktık hep birlikte.Onlar sınavdayken biz serin bir yer bulup yerleşiverdik.
Bu arada banklar yanyana olduğundan ister istemez yanınızda oturanların konuşmalarına kulak kabartıyorsunuz.
Yanımda iki bayan dertleşiyorlardı.Biri diğerine (zannediyorum kızının) Bilmem ne kadar puan alması gerektiğini anlatıyordu.O kadar uzun süre anlattı ki,kızı merkezde olursa kaç puan,şubede olursa kaç puaan lazım en ince detayına kadar araştırmış belli.
Diğeri de ben aşağı kalmamış belli.Benim çocuğuma da şu kadar ğuan lazım.Ben de çok araştırdım internetten şu bulgulara ulaştım....vs.vs......
Ben bu konuşmaları o kadar uzun süre dinledim ki....
Ve o kadar çok üzüldüm ki...
Yarınımızın gençlerinin geleceği için anneler endişelenebilir bunu anlayabiliyorum.Ama bu gençlerin yapması gerekenleri hala anneleri yapıyorsa ve hala en az 25 yaşındaki bu gençleri hala anneleri yönetip yönlendiriyorsa acırım o gençliğe!...
Onca çalışmaya, uğraşmaya, didinmeye rağmen haketse bike kazanmasına pek gönlüm razı gelmiyor.
Çünkü bu insanlar kendi kişiliğini kanıtlayamamışken,geldikleri mevkilerde insanlara nasıl yardımcı olabilecekler anlamakta zorlanıyorum.
Ama bu gençlere değil,ellerini evlatlarının üzerine kalkan yapmış anne babalara kızıyorum.
Onlar üniversiteyi bitirmişler.Artık doğru kararları alabilecek akla sahipler,hala onları yönetme duygunuz varsa vazgeçin artık.Bırakın yanlış bile olsa kararlarını kendileri verip sonuçlarına razı olsunlar.Üstelik onların kolay kolay yanlış karar alacaklarına inanmıyorum ben....Çünkü zaman zaman yanlış bulduğunuz kararlar bile göreceli olabiliyor...
Gençleri hayatı hakkındaki kararları almakta özgür bırakın lütfen.
Hatta bunu daha küçük yaşlarda yapın ki alışkanlık kazansınlar.
Ben çok annenin bu konuda bilinçli olduğuna inanıyorum.Ama benim bütün bu yazdıklarım dün kulaklarımla şahit olduğum anne ve hatta baba konuşmalarıydı.Bu yüzden üzüntülü ve gelecekten endişeliyim.
Arkadaşlar bildiğiniz üzere dün KPSS yapıldı.
Benim iki oğlum da bu sınava girmeyi istediler.Sonrasında güzel bir pazar günü yaşamak için yola çıktık hep birlikte.Onlar sınavdayken biz serin bir yer bulup yerleşiverdik.
Bu arada banklar yanyana olduğundan ister istemez yanınızda oturanların konuşmalarına kulak kabartıyorsunuz.
Yanımda iki bayan dertleşiyorlardı.Biri diğerine (zannediyorum kızının) Bilmem ne kadar puan alması gerektiğini anlatıyordu.O kadar uzun süre anlattı ki,kızı merkezde olursa kaç puan,şubede olursa kaç puaan lazım en ince detayına kadar araştırmış belli.
Diğeri de ben aşağı kalmamış belli.Benim çocuğuma da şu kadar ğuan lazım.Ben de çok araştırdım internetten şu bulgulara ulaştım....vs.vs......
Ben bu konuşmaları o kadar uzun süre dinledim ki....
Ve o kadar çok üzüldüm ki...
Yarınımızın gençlerinin geleceği için anneler endişelenebilir bunu anlayabiliyorum.Ama bu gençlerin yapması gerekenleri hala anneleri yapıyorsa ve hala en az 25 yaşındaki bu gençleri hala anneleri yönetip yönlendiriyorsa acırım o gençliğe!...
Onca çalışmaya, uğraşmaya, didinmeye rağmen haketse bike kazanmasına pek gönlüm razı gelmiyor.
Çünkü bu insanlar kendi kişiliğini kanıtlayamamışken,geldikleri mevkilerde insanlara nasıl yardımcı olabilecekler anlamakta zorlanıyorum.
Ama bu gençlere değil,ellerini evlatlarının üzerine kalkan yapmış anne babalara kızıyorum.
Onlar üniversiteyi bitirmişler.Artık doğru kararları alabilecek akla sahipler,hala onları yönetme duygunuz varsa vazgeçin artık.Bırakın yanlış bile olsa kararlarını kendileri verip sonuçlarına razı olsunlar.Üstelik onların kolay kolay yanlış karar alacaklarına inanmıyorum ben....Çünkü zaman zaman yanlış bulduğunuz kararlar bile göreceli olabiliyor...
Gençleri hayatı hakkındaki kararları almakta özgür bırakın lütfen.
Hatta bunu daha küçük yaşlarda yapın ki alışkanlık kazansınlar.
Ben çok annenin bu konuda bilinçli olduğuna inanıyorum.Ama benim bütün bu yazdıklarım dün kulaklarımla şahit olduğum anne ve hatta baba konuşmalarıydı.Bu yüzden üzüntülü ve gelecekten endişeliyim.
24 Nisan 2011 Pazar
Neydi sevgi?
Dün alışverişten dönerken yolda bez bir afiş gördüm.
Huyum kurusun ki yolda her gördüğümü okumak gibi bir alışkanlığım var.
Bir yarışma düzenlemişler,sevgiyi anlatmanızı istiyorlar...
Bu da beni düşünmeye itiverdi hemen.Ben yazsaydım nasıl yazardım diye...
Neydi sevgi?
Uzanacak elinin havada kalmaması gibi birşey mi?
Yoksa emek miydi "selvi boylum al yazmalım" filmindeki gibi.
Yıllarca beklemek miydi sevgiliyi,gittiği yerden dönsün diye,ya da aşkını kalbine gömüp,kalbinle birlikte kara toprağa girmek miydi?
Sevgi neydi,sevilen uğruna dünyayı fethe hazır olmak mıydı?
Uykuları kaçıp da onun hayaliyle sabahlamak mıydı,
Sevgi bir annenin kollarında güveni hissetmek miydi?
Babanın gücünü yüreğinde....
Kardeşini dayanacak bir duvar gibi bilmek miydi?
Bir kuşun gagası ile yavrusunu beslemesi mi?
Güneşin her doğuşunda içini sıcacık ısıtıvermesi mi?
Yoksa her kapısına gittiğinde seni dinlemeye hazır bir dost mu?
Acıktığında yiyebilecek bir lokmanın olması mı?
Sıtında bir hırkanın her daim varlığı,
ayağının çıplak olmaması mı?
Neydi sevgi?
Uğruna tahtların terk edildiği bir duygu mu,yoksa başkasına yar olmasın diye sevgilinin vurulduğu mu?
"Seni bu kadar sevmeseydim alemleri yaratmazdım" diyen yaradanımızın bize mesajı mıydı?
Neydi sevgi.............
Huyum kurusun ki yolda her gördüğümü okumak gibi bir alışkanlığım var.
Bir yarışma düzenlemişler,sevgiyi anlatmanızı istiyorlar...
Bu da beni düşünmeye itiverdi hemen.Ben yazsaydım nasıl yazardım diye...
Neydi sevgi?
Uzanacak elinin havada kalmaması gibi birşey mi?
Yoksa emek miydi "selvi boylum al yazmalım" filmindeki gibi.
Yıllarca beklemek miydi sevgiliyi,gittiği yerden dönsün diye,ya da aşkını kalbine gömüp,kalbinle birlikte kara toprağa girmek miydi?
Sevgi neydi,sevilen uğruna dünyayı fethe hazır olmak mıydı?
Uykuları kaçıp da onun hayaliyle sabahlamak mıydı,
Sevgi bir annenin kollarında güveni hissetmek miydi?
Babanın gücünü yüreğinde....
Kardeşini dayanacak bir duvar gibi bilmek miydi?
Bir kuşun gagası ile yavrusunu beslemesi mi?
Güneşin her doğuşunda içini sıcacık ısıtıvermesi mi?
Yoksa her kapısına gittiğinde seni dinlemeye hazır bir dost mu?
Acıktığında yiyebilecek bir lokmanın olması mı?
Sıtında bir hırkanın her daim varlığı,
ayağının çıplak olmaması mı?
Neydi sevgi?
Uğruna tahtların terk edildiği bir duygu mu,yoksa başkasına yar olmasın diye sevgilinin vurulduğu mu?
"Seni bu kadar sevmeseydim alemleri yaratmazdım" diyen yaradanımızın bize mesajı mıydı?
Neydi sevgi.............
23 Nisan 2011 Cumartesi
Paulo Coelho'dan nefis bir hikaye …
Simyacının meşhur yazarı Paulo Coelho'dan nefis bir hikaye …
Leonardo da Vinci; 'Son Aksam Yemeği' isimli resmini yapmayı düşündüğünde büyük bir güçlükle karşılaştı...
İyi'yi İsa'nın bedeninde, Kötü'yü de İsa'nın arkadaşı olan ve son akşam yemeğinde ona ihanet etmeye karar veren Yahuda'nın bedeninde tasvir etmek zorundaydı...
Resmi yarım bırakarak bu iki kişiye model olarak kullanabileceği birilerini aramaya başladı.
Bir gün bir koronun verdiği konser sırasında, korodakilerden birinin İsa tasvirine çok
uyduğunu fark etti.
Onu poz vermesi için atölyesine davet etti, sayısız taslak ve eskiz çizdi.
Aradan 3 yıl geçti. 'Son Akşam Yemeği' neredeyse tamamlanmıştı, ancak Leonardo da Vinci henüz Yahuda için kullanacağı modeli bulamamıştı....
Leonardo'nun çalıştığı kilisenin kardinali, resmi bir an önce bitirmesi için ressamı
sıkıştırmaya başladı.
Günlerce aradıktan sonra Leonardo; vaktinden önce yaşlanmış genç bir adam buldu.
Paçavralar içindeki bu adam sarhoşluktan kendinden geçmiş bir durumda kaldırım kenarına yığılmıştı.
Leonardo; yardımcılarına adamı güçlükle de olsa kiliseye taşımalarını söyledi.
Cünkü artık taslak çizecek zamanı kalmamıştı. Kiliseye varınca yardımcılar adamı ayağa diktiler.
Zavallı,başına gelenleri anlamamıştı. Leonardo adamın yüzünde görülen inançsızlığı, günahı, bencilliği resme geçiriyordu.. . Leonardo işini bitirdiğinde, o zamana kadar sarhoşluğun etkisinden kurtulmuş olan berduş; gözlerini açtı ve bu harika duvar resmini gördü.
Şaşkınlık ve hüzün dolu bir sesle şöyle dedi:
'Ben bu resmi daha önce gördüm...'
'Ne zaman?' diye sordu Leonardo da Vinci, o da şaşırmıştı....
'Üç yıl önce' dedi adam..
'Elimde avucumda olanı kaybetmeden önce... O sıralarda bir koroda şarkı söylüyordum.
Pek çok hayalim vardı. Bir ressam beni İsa'nın yüzü için modellik yapmak üzere davet etmişti...'
İyi ve Kötü'nün yüzü aynıdır.... Her şey insanın yoluna ne zaman çıktıklarına bağlıdır...
Paulo Coelho
Leonardo da Vinci; 'Son Aksam Yemeği' isimli resmini yapmayı düşündüğünde büyük bir güçlükle karşılaştı...
İyi'yi İsa'nın bedeninde, Kötü'yü de İsa'nın arkadaşı olan ve son akşam yemeğinde ona ihanet etmeye karar veren Yahuda'nın bedeninde tasvir etmek zorundaydı...
Resmi yarım bırakarak bu iki kişiye model olarak kullanabileceği birilerini aramaya başladı.
Bir gün bir koronun verdiği konser sırasında, korodakilerden birinin İsa tasvirine çok
uyduğunu fark etti.
Onu poz vermesi için atölyesine davet etti, sayısız taslak ve eskiz çizdi.
Aradan 3 yıl geçti. 'Son Akşam Yemeği' neredeyse tamamlanmıştı, ancak Leonardo da Vinci henüz Yahuda için kullanacağı modeli bulamamıştı....
Leonardo'nun çalıştığı kilisenin kardinali, resmi bir an önce bitirmesi için ressamı
sıkıştırmaya başladı.
Günlerce aradıktan sonra Leonardo; vaktinden önce yaşlanmış genç bir adam buldu.
Paçavralar içindeki bu adam sarhoşluktan kendinden geçmiş bir durumda kaldırım kenarına yığılmıştı.
Leonardo; yardımcılarına adamı güçlükle de olsa kiliseye taşımalarını söyledi.
Cünkü artık taslak çizecek zamanı kalmamıştı. Kiliseye varınca yardımcılar adamı ayağa diktiler.
Zavallı,başına gelenleri anlamamıştı. Leonardo adamın yüzünde görülen inançsızlığı, günahı, bencilliği resme geçiriyordu.. . Leonardo işini bitirdiğinde, o zamana kadar sarhoşluğun etkisinden kurtulmuş olan berduş; gözlerini açtı ve bu harika duvar resmini gördü.
Şaşkınlık ve hüzün dolu bir sesle şöyle dedi:
'Ben bu resmi daha önce gördüm...'
'Ne zaman?' diye sordu Leonardo da Vinci, o da şaşırmıştı....
'Üç yıl önce' dedi adam..
'Elimde avucumda olanı kaybetmeden önce... O sıralarda bir koroda şarkı söylüyordum.
Pek çok hayalim vardı. Bir ressam beni İsa'nın yüzü için modellik yapmak üzere davet etmişti...'
İyi ve Kötü'nün yüzü aynıdır.... Her şey insanın yoluna ne zaman çıktıklarına bağlıdır...
Paulo Coelho
Bir 23 nisan daha..
Çocuklarımıza bunları yaşatmayalım...
Sizlere yaşanmış bir 23 nisan klasiğini anlatmak istiyorum.
Kızım bu yıl altıncı sınıfta.Yani bu demek oluyor ki ;bu yıl sbs'ye girecek.
23 nisan hazırlıkları için bir aydan bu yana haftada iki kez provalara gittiler.
Hem de öyle acımasızca provalar ki,Geldiğinde hemen yatıyordu.Altı saat boyunca ayakta aç ve susuz.Güneş kimi zaman yaktı kavurdu,kimi zaman soğukta üşüdüler.
(Ben bunun sonucunda kızımı doktora götürmek zorunda kaldım.Filmlerinde sinüzit olduğu ortaya çıktı.)
Derslere girmediler.Diğer şubeler ders yaparken bizimkiler seçilmiş şube olduğu için tüm konulardan geri kaldılar.
Zaten ilk bir ay sosyal bilgiler öğretmeni yoktu ameliyat olmuştu.Sonraki bir ay da matematik öğretmeni yoktu.Ve bu çocuk sbs ile değerlendirilecek adil mi sizce?
Böylelikle istikballeri ile de oynanmış oldu.
Ve son olarak bitap vaziyette provalardan gelen kızımın beyanını aynen aktarıyorum.
anne bir daha 23 nisana asla katılmak istemiyorum.Altı saat boyunca sıra bozulmasın diye ne su içirdiler ne de oturmamıza izin verdiler.Ayakta saatlerce dikildik durduk.Bir ara ayaklarımı bile hissetmedim,bayılacağımı zannettim.Bir daha duymak bile istemiyorum.Bunun adı çocuk bayramı değil,çocuklara yapılan eziyet bayramı olmalı dedi.
Sevgili Atatürk'ün ne kadar iyi niyetle bu bayramı çocuklara hediye ettiğini çok iyi biliyorum ben.Ama benim çocuğum "ne güzel hazırlamışlar" sözcüklerini duymak isteyen bazı eğitimciler yüzünden bu bayramı pek anlamlı bir şekilde kutlayamadı.
Ve hafızasında da iyi yer etmedi.
Yarın kendi çocuğuna "evladım sen katılma bu eziyetten başka bir şey değil " demez mi
Lütfen 23 nisanı çocuklarımızın en güzel şekilde kutlaması için elimizden geleni yapalım.
Bu bayram bizim çocuklarımızın bayramı.Bunun asla unutmayalım.
Sizlere yaşanmış bir 23 nisan klasiğini anlatmak istiyorum.
Kızım bu yıl altıncı sınıfta.Yani bu demek oluyor ki ;bu yıl sbs'ye girecek.
23 nisan hazırlıkları için bir aydan bu yana haftada iki kez provalara gittiler.
Hem de öyle acımasızca provalar ki,Geldiğinde hemen yatıyordu.Altı saat boyunca ayakta aç ve susuz.Güneş kimi zaman yaktı kavurdu,kimi zaman soğukta üşüdüler.
(Ben bunun sonucunda kızımı doktora götürmek zorunda kaldım.Filmlerinde sinüzit olduğu ortaya çıktı.)
Derslere girmediler.Diğer şubeler ders yaparken bizimkiler seçilmiş şube olduğu için tüm konulardan geri kaldılar.
Zaten ilk bir ay sosyal bilgiler öğretmeni yoktu ameliyat olmuştu.Sonraki bir ay da matematik öğretmeni yoktu.Ve bu çocuk sbs ile değerlendirilecek adil mi sizce?
Böylelikle istikballeri ile de oynanmış oldu.
Ve son olarak bitap vaziyette provalardan gelen kızımın beyanını aynen aktarıyorum.
anne bir daha 23 nisana asla katılmak istemiyorum.Altı saat boyunca sıra bozulmasın diye ne su içirdiler ne de oturmamıza izin verdiler.Ayakta saatlerce dikildik durduk.Bir ara ayaklarımı bile hissetmedim,bayılacağımı zannettim.Bir daha duymak bile istemiyorum.Bunun adı çocuk bayramı değil,çocuklara yapılan eziyet bayramı olmalı dedi.
Sevgili Atatürk'ün ne kadar iyi niyetle bu bayramı çocuklara hediye ettiğini çok iyi biliyorum ben.Ama benim çocuğum "ne güzel hazırlamışlar" sözcüklerini duymak isteyen bazı eğitimciler yüzünden bu bayramı pek anlamlı bir şekilde kutlayamadı.
Ve hafızasında da iyi yer etmedi.
Yarın kendi çocuğuna "evladım sen katılma bu eziyetten başka bir şey değil " demez mi
Lütfen 23 nisanı çocuklarımızın en güzel şekilde kutlaması için elimizden geleni yapalım.
Bu bayram bizim çocuklarımızın bayramı.Bunun asla unutmayalım.
3
"İlk molada ararım" diye düşünürken geçmiş gözünün önünden akıp geçiyordu.
O geçmişte kaybolduğunu hissediyor ama yine de kendini alakoyamıyordu.
Neden döverdi bir erkek...
Olsa olsa acizliğindendi.Aciz olan dayak yiyen miydi savunmasızca,yoksa buzdağının görünmeyen yüzü gibi dayak atan mıydı?
Olsa olsa atandı...
Aklının,duygularının yetmediği yerde öfkesini kontrol etmeyi beceremeyenler, bu yola başvuruyordu.
Hem fiziksel olarak, hem de yaşamdaki konumundan dolayı zayıf olanı tepelemek ne kadar erkekliğe yakışırdı ki....Ya da bunu yapana erkek denilebilirmiydi?
Bırakın erkek demeyi insan olabilir miydi?
Savunmasız bir kadına güç gösterisi...Çok aşağılık bir davranış şekliydi..
Bunları düşünürken mola yerine geldiğini fark etti..
Bir ankesörlü telefon bulup numaraları çevirdi...
Karşısına çıkan kadına sadece ,"kendisini merak etmemelerini kendi isteği ile evden ayrıldığını ve bir gün mutlaka çok güçlü olark gelip çocuklarını alacağını" o geride bıraktığı adama söylemesini istedi...
Telefonun ucundaki kadının yanıtını beklemeden ahizeyi yerine yerleştirdi.
Artık içi biraz olsun rahattı.
Gelecek hakkında en küçük bir endişesi yoktu.
Güçlüydü,mutlu da olacaktı......
Çocukları mı?
Mutlaka babası onlara iyi bir baba olacaktı...
Biliyordu onları severdi.İşte bu yüzden içi rahattı.
Kızı annesini anlıyordu.15 yaşındaydı ama yaşanan her tartışmaya mutlaka çocuklar da şahit oluyordu.
Çocuklardan saklamadan fütursuzca bir geçimsizlik....
O geçmişte kaybolduğunu hissediyor ama yine de kendini alakoyamıyordu.
Neden döverdi bir erkek...
Olsa olsa acizliğindendi.Aciz olan dayak yiyen miydi savunmasızca,yoksa buzdağının görünmeyen yüzü gibi dayak atan mıydı?
Olsa olsa atandı...
Aklının,duygularının yetmediği yerde öfkesini kontrol etmeyi beceremeyenler, bu yola başvuruyordu.
Hem fiziksel olarak, hem de yaşamdaki konumundan dolayı zayıf olanı tepelemek ne kadar erkekliğe yakışırdı ki....Ya da bunu yapana erkek denilebilirmiydi?
Bırakın erkek demeyi insan olabilir miydi?
Savunmasız bir kadına güç gösterisi...Çok aşağılık bir davranış şekliydi..
Bunları düşünürken mola yerine geldiğini fark etti..
Bir ankesörlü telefon bulup numaraları çevirdi...
Karşısına çıkan kadına sadece ,"kendisini merak etmemelerini kendi isteği ile evden ayrıldığını ve bir gün mutlaka çok güçlü olark gelip çocuklarını alacağını" o geride bıraktığı adama söylemesini istedi...
Telefonun ucundaki kadının yanıtını beklemeden ahizeyi yerine yerleştirdi.
Artık içi biraz olsun rahattı.
Gelecek hakkında en küçük bir endişesi yoktu.
Güçlüydü,mutlu da olacaktı......
Çocukları mı?
Mutlaka babası onlara iyi bir baba olacaktı...
Biliyordu onları severdi.İşte bu yüzden içi rahattı.
Kızı annesini anlıyordu.15 yaşındaydı ama yaşanan her tartışmaya mutlaka çocuklar da şahit oluyordu.
Çocuklardan saklamadan fütursuzca bir geçimsizlik....
2
Yıllar içerisinde yitip gittiğini anlamak çok zor olmadı..
Çabaladıkça batıyordu sanki...
Bir atak yapmalıydı,bir sıçrayış..
Güvenmeliydi kendine ....
Yaptı da ....
Bir gün sorgusuz sualsiz,haber bile vermeden çekti kapıyı gitti..
Gitti arkada üç çocuk bırakarak...
Götürse olmazdı,kendinin gidecek yeri yoktu..
Bıraktı ama yüreği kan ağladı..
Biliyordu ki o adam çocuklarına"anneniz sizi terk edip gitti" diyecekti..
Biliyordu ki her çocuğun anne deyişinde bağrına taş basacaktı...
Biliyordu ki çocukları onu asla affetmeyeceklerdi...
Tüm bu duygularla birlikte kötü anılarını gömerek koyuldu yola..
Azar azar biriktirdiği parası ne kadar yeterdi bilinmez ama uzaklarda çok uzaklarda yaşayan yaşlı yalnız teyzesinin yanına sığınmaya karar vermişti...
Biletini aldı...
Otobüsün kalkmasına henüz yarım saat vardı..
Ne olur ne olmaz diyerek ürkek ürkek otobüsün kalkmasını beklemeye başladı..
Tedirginliği her halinden belliydi.
Dayak, aşağılanma kadının canına tak etmişti..
O yarım saat içinde çocuklarını düşünmemeye çalıştı..
Çünkü her düşündüğünde ayakları geri geri gitmeye başlıyordu.
Nasılsa teyzesinin yanına sığınınca kendini toparlar,bir işe girer sonra da çocuklarını yanına alırdı..
Aynı Türk filmlerindeki gibi...
Yaşamda bazı gerçekler hiç değişmiyor ve aynen yaşanabiliyordu......
Diğer tarafta adam işinden eve geldiği zaman evde birolağanüstü durum olduğunu anlamıştı..
Çünkü yıllar yılı ona kapıyı o hor gördüğü,dövdüğü,değer vermediği hizmetçisi yerine koyduğu karısı açmıştı.
Oysa şimdi kızı açmış ve annesini sormuştu ona...
Onun da haberi yoktu ki....
Birbirleriyle yaptıkları konuşmadan annelerinin başına birşey geldiğini düşünüp karakola haber vermeye karar verdiler..
Bu arada kadının özgürlük mü,kaçış mı ,ıstırap mı adının ne olduğu belli olmayan yolculuğu başlamıştı...
Yanına kendisinden oldukça genç bir kız oturtmuşlardı..
Yol boyunca susmadı..
Hep sordu hep sordu..
kadın evden kaçtım diyemezdi....
Bir akraba ziyareti dedi kısaca....
Yola çıkalı neredeyse beş saat olmuşken çocuklarının kenisini merak edebileceği ve üzüleceğini düşündü birden...
Nasıl ulaşmalıydı ki.....
Kendilerni arasa yalvarmalarına dayanamazdı..
Sonunda eltisini arayıp ona anlatmaya karar verdi.
Ne de olsa yıllardır her derdini dinlemişti...
Çabaladıkça batıyordu sanki...
Bir atak yapmalıydı,bir sıçrayış..
Güvenmeliydi kendine ....
Yaptı da ....
Bir gün sorgusuz sualsiz,haber bile vermeden çekti kapıyı gitti..
Gitti arkada üç çocuk bırakarak...
Götürse olmazdı,kendinin gidecek yeri yoktu..
Bıraktı ama yüreği kan ağladı..
Biliyordu ki o adam çocuklarına"anneniz sizi terk edip gitti" diyecekti..
Biliyordu ki her çocuğun anne deyişinde bağrına taş basacaktı...
Biliyordu ki çocukları onu asla affetmeyeceklerdi...
Tüm bu duygularla birlikte kötü anılarını gömerek koyuldu yola..
Azar azar biriktirdiği parası ne kadar yeterdi bilinmez ama uzaklarda çok uzaklarda yaşayan yaşlı yalnız teyzesinin yanına sığınmaya karar vermişti...
Biletini aldı...
Otobüsün kalkmasına henüz yarım saat vardı..
Ne olur ne olmaz diyerek ürkek ürkek otobüsün kalkmasını beklemeye başladı..
Tedirginliği her halinden belliydi.
Dayak, aşağılanma kadının canına tak etmişti..
O yarım saat içinde çocuklarını düşünmemeye çalıştı..
Çünkü her düşündüğünde ayakları geri geri gitmeye başlıyordu.
Nasılsa teyzesinin yanına sığınınca kendini toparlar,bir işe girer sonra da çocuklarını yanına alırdı..
Aynı Türk filmlerindeki gibi...
Yaşamda bazı gerçekler hiç değişmiyor ve aynen yaşanabiliyordu......
Diğer tarafta adam işinden eve geldiği zaman evde birolağanüstü durum olduğunu anlamıştı..
Çünkü yıllar yılı ona kapıyı o hor gördüğü,dövdüğü,değer vermediği hizmetçisi yerine koyduğu karısı açmıştı.
Oysa şimdi kızı açmış ve annesini sormuştu ona...
Onun da haberi yoktu ki....
Birbirleriyle yaptıkları konuşmadan annelerinin başına birşey geldiğini düşünüp karakola haber vermeye karar verdiler..
Bu arada kadının özgürlük mü,kaçış mı ,ıstırap mı adının ne olduğu belli olmayan yolculuğu başlamıştı...
Yanına kendisinden oldukça genç bir kız oturtmuşlardı..
Yol boyunca susmadı..
Hep sordu hep sordu..
kadın evden kaçtım diyemezdi....
Bir akraba ziyareti dedi kısaca....
Yola çıkalı neredeyse beş saat olmuşken çocuklarının kenisini merak edebileceği ve üzüleceğini düşündü birden...
Nasıl ulaşmalıydı ki.....
Kendilerni arasa yalvarmalarına dayanamazdı..
Sonunda eltisini arayıp ona anlatmaya karar verdi.
Ne de olsa yıllardır her derdini dinlemişti...
GENÇLİĞİMİN KATİLİ
SEN GENÇLİĞİMİN KATİLİSİN
ÇOK GEÇ ANLADIM...
Böyle çalıyordu radyoda şarkı.
Alıp götürdü kadını geçmişin derinliklerine....
Uyandı yıllar yılı süren uykusundan..
Ardına baktı......
Birkaç çocuk ve heba edilmiş bir hayat.
Kandırmıştı kendisini,çevresini,onu seven sevmeyen herkesi..
Bir duvar örmüştü etrafına...
Ve herkes gördüğü kadarını biliyordu onunla alakalı..
Şimdi düşse yollara,derdini haykırsa......
Kim inanırdı ki.....
Bu kaderi yazık ki kendisi seçmişti..
En büyük hatayı en başta yapıp "evinin kadını ol" diyen eşine
"OLUR" demişti...
Böyle başladı onun gençliğinin öyküsü...
Önce ekonomik özgürlüğü alındı elinden....
Sonra eşe bağımlı hale getirildi...
Ve daha sonra da yavaş yavaş hiç oluşunu anlamaya başladı ama tutunacak dalı kalmamıştı.
Sonrasında şiddet katıldı yaşamına..
Üstelik henüz hamile iken..
Hiç mutlu günü olmadı mı?
Olmaz mı....
Yalnızca o analık duygusunu tattığı ilk anlarda.
Belki de bazı özel zamanlarda..
Sonrasındaysa yine hayat aynı şekilde devam etti.......
İlk dayağı mı?
Sudan sebeptendi ...
Adamın güç gösterisi..
Yemeği beğenmemişti..
Önemli olan ilk oluşuydu.
kadının hatası ise "bir daha yapmaz" mantığı idi...
ÇOK GEÇ ANLADIM...
Böyle çalıyordu radyoda şarkı.
Alıp götürdü kadını geçmişin derinliklerine....
Uyandı yıllar yılı süren uykusundan..
Ardına baktı......
Birkaç çocuk ve heba edilmiş bir hayat.
Kandırmıştı kendisini,çevresini,onu seven sevmeyen herkesi..
Bir duvar örmüştü etrafına...
Ve herkes gördüğü kadarını biliyordu onunla alakalı..
Şimdi düşse yollara,derdini haykırsa......
Kim inanırdı ki.....
Bu kaderi yazık ki kendisi seçmişti..
En büyük hatayı en başta yapıp "evinin kadını ol" diyen eşine
"OLUR" demişti...
Böyle başladı onun gençliğinin öyküsü...
Önce ekonomik özgürlüğü alındı elinden....
Sonra eşe bağımlı hale getirildi...
Ve daha sonra da yavaş yavaş hiç oluşunu anlamaya başladı ama tutunacak dalı kalmamıştı.
Sonrasında şiddet katıldı yaşamına..
Üstelik henüz hamile iken..
Hiç mutlu günü olmadı mı?
Olmaz mı....
Yalnızca o analık duygusunu tattığı ilk anlarda.
Belki de bazı özel zamanlarda..
Sonrasındaysa yine hayat aynı şekilde devam etti.......
İlk dayağı mı?
Sudan sebeptendi ...
Adamın güç gösterisi..
Yemeği beğenmemişti..
Önemli olan ilk oluşuydu.
kadının hatası ise "bir daha yapmaz" mantığı idi...
Çocuklarınızı şımartın....
Bilmem belki kızacak pedagoglar bana....
Ama olsun varsın.Umurumda bile değil....
Kurallara uygun,kitap gibi,robot gibi bir çocuk büyütmek bana göre değil...
Çünkü her çocuk kitaplara uyabilen çocuk değil.
Her çocuğun farklı bir romanı vardır bana göre....
Farklı bir de anne!...
Bu yüzden şımartın diyorum...Şımartın ki yıllar sonra geriye bakabildiklerinde yüzünde tebessüm oluşuversin.
Şımartın ki,çocukluğuna dair ne varsa hüznü ve ukdeleri olmaksızın hatırlasın..
Ama tabii ki sınırsız değil..
Tek sınırı saygısızca olmasın...
Çocuğu sehpanın üzerindekilerini ellemesin diye ellerine ellerine vuran anneler bilirim.
Gittiği yerde rahat iki çift laf edebilmek için o garibimi bi kalemde harcayan anneler bilirim...
Yazık önce anne olabilmeyi sindirebilmek lazım.
Sonra da çocuğuna yasaklar koymak yerine neden yasak olduğunu anlatmak lazım..
Oynasın diye eline araba verdiğim bir çocuğun,arabanın kapısını zorlamak suretiyle içine peçete tıkıştırdığını gördüğümde,ne yaptığını sordum...
Mantıklı bir açıklamasının olacağı muhtemeldi.
Ne dedi biliyor musunuz?
"Ya bu ayabanın süyücüsü yok"
Konuşmayı bilmiyor ama kurallardan haberdar....
Amacı asla zarar vermek değil...
Anlamaz deyip yasaklamak yerine defalarca,sabırla anlatmak,dövmekten ya da yasaklamaktan daha iyi değil mi?
Çocuk eğer rahat edemiyor,ya da rahat ettirmiyorsa bir iki yıl sabrediverin.
Nasılsa büyüyecek,keyfini çıkarın.o bir daha çocuk olmayacak,siz de bir daha o çocuğun annesi!....
Sözüm meclisten dışarı.........
Kimse üzerine almasın lütfen...
Sadece çevremde gördüklerimden dolayı yazıya dökmek istedim...
Hepsi o......
Ama olsun varsın.Umurumda bile değil....
Kurallara uygun,kitap gibi,robot gibi bir çocuk büyütmek bana göre değil...
Çünkü her çocuk kitaplara uyabilen çocuk değil.
Her çocuğun farklı bir romanı vardır bana göre....
Farklı bir de anne!...
Bu yüzden şımartın diyorum...Şımartın ki yıllar sonra geriye bakabildiklerinde yüzünde tebessüm oluşuversin.
Şımartın ki,çocukluğuna dair ne varsa hüznü ve ukdeleri olmaksızın hatırlasın..
Ama tabii ki sınırsız değil..
Tek sınırı saygısızca olmasın...
Çocuğu sehpanın üzerindekilerini ellemesin diye ellerine ellerine vuran anneler bilirim.
Gittiği yerde rahat iki çift laf edebilmek için o garibimi bi kalemde harcayan anneler bilirim...
Yazık önce anne olabilmeyi sindirebilmek lazım.
Sonra da çocuğuna yasaklar koymak yerine neden yasak olduğunu anlatmak lazım..
Oynasın diye eline araba verdiğim bir çocuğun,arabanın kapısını zorlamak suretiyle içine peçete tıkıştırdığını gördüğümde,ne yaptığını sordum...
Mantıklı bir açıklamasının olacağı muhtemeldi.
Ne dedi biliyor musunuz?
"Ya bu ayabanın süyücüsü yok"
Konuşmayı bilmiyor ama kurallardan haberdar....
Amacı asla zarar vermek değil...
Anlamaz deyip yasaklamak yerine defalarca,sabırla anlatmak,dövmekten ya da yasaklamaktan daha iyi değil mi?
Çocuk eğer rahat edemiyor,ya da rahat ettirmiyorsa bir iki yıl sabrediverin.
Nasılsa büyüyecek,keyfini çıkarın.o bir daha çocuk olmayacak,siz de bir daha o çocuğun annesi!....
Sözüm meclisten dışarı.........
Kimse üzerine almasın lütfen...
Sadece çevremde gördüklerimden dolayı yazıya dökmek istedim...
Hepsi o......
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)


