Sayfalar

anılar etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
anılar etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

20 Ekim 2011 Perşembe

iş,güç..

Ben de dünkü şehitlerimiz için yazı yazmak istemiyorum.Herkes öyle güzel tercüman olmuş ki öfkemize,aynı yazıları benden okumayacağınızı biliyorum.Ama demeden geçemeyeceğim.Milletimizin başı sağolsun.Vatan sağolsun.Allah yüreği dağlanan anaların yardımcısı olsun.
Onlar en güzel yerdeler yüreğimizdeler.
Allah onlardan razı olsun.Hem biliyor musunuz?Şehitin canı yanmazmış son nefesini verirken.....Makamları cennet olsun...
Beni merak etmeyin arkadaşlarım yine arasıra bloğuma girebileceğim.Evimin tadilatı bitmedi.Ramazandan bu yana tadilat var evde.Banyo ve mutfak sıfırlandı.
Kapılar değiştirildi.Sıra evin boyanmasında.
Bu kez bütün odaları aynı renk istedim.
Renk mum beyazı.....
İçim aydınlansın azıcık..
Sonrasında da halıları yıkamacıya vereceğim.
Kurslar açıldı.Bu yıl hat yok....
Ben de resim kursuna kaydım.
Dün ilk günümdü.
Ölçü almayı öğrendik.
Yarın da giyim başlayacak..
Oğlumun dersleri ......
Kitap okuyamıyorum bu ara..
Kitaplar da çok pahalı.
Milleti zorla korsan almaya teşvik ediyorlar.
Hani emektir,Allahtan korkum olmasa yeminle alırdım korsanı.
Biraz ucuza satalım diyen yok.Adam ne yapsın gidip korsanı alıveriyor.
Neyse bugün evde yalnız olmanın tadını çıkarıyorum.
Ama vakti de iyi değerlendirmeliyim.Hala yapacak çok iş var.......

13 Ekim 2011 Perşembe

Dünyanın en güzel çocuğu


Dünyanın en güzel çocuğu bir tanedir ve bütün anneler de o çocuğa sahiptir....
Gerçekten de öyle değil mi,hepimiz çocuklarımızın eşsiz birer varlık olduğunu düşünmez miyiz?
Onlar için nelerden vazgeçeriz,ne fedakarlıklar yaparız..
Karşılığında hiçbir beklentimiz olmadan.
Anneler gününde yanağımıza kondurulan bir öpücük, eşimizden evlenme yıldönümlerinde beklediğimiz hediyeden daha fazla mutlu etmez mi bizi,hatta ağlatmaz mı?
Ya da onlar ağladığı , üzüldüğü zaman içimizde biryerler sızlamaz mı?
Canları yandığında aynı acıyı hissetmez miyiz yüreğimizde?
Onları gelecekte iyi yerlerde  görmek değil midir hedefimiz?
Çocuk dünyanın en güzel varlığı...
Benim çocuklarımsa hayatımın tek anlamı....
Sizleri çok seviyorum yavrularım ....
Bilmediğinizden değil,yazmak istediğimden......

8 Ekim 2011 Cumartesi

ben geldim

ben geldim.Yenilendim de geldim.Denizin kenarına gidip de ayağımı bile suya değdiremeden geldim.Rüzgar sersemlettiği için kimse giremiyordu denize ama olsun havasını soludum da geldim.Benden sonra artalık süt liman olmuş herkes giriyormuş denize varsın olsun bunda da bir hayır varmış demek ki!..Ayrıca Mudanyayı gezme fırsatım da oldu.Yollar müthiş güzeldi.Rahat bir yolculuk  yaptık..Ama kısa kesmek zorundayım malum  vaktim az...Şunu söylemeliyim ki dünyanın en güzel yeri insanın kendi evi...(Fotoğraftaki ev MUDANYA MÜTAREKE EVİ MÜZESİ...)

30 Ağustos 2011 Salı

Arefe macerası

Dün.....
Dün benim için büyük gündü.Tamı tamına 27 yıldır gidemediğim bir mezarı ziyatet için yola çıktım dün...
O mezar annemin mezarı idi.
Yıllardır neden gidemediğime gelince,o kısmı benim için daha da acı.Tek suçlu trafikti..
Eşim yıllarca orada arabayı koyacak yer bulamayız.Kalabalıktır şimdi.Sen nasılsa okuyorsun onun için deyip üsteleyince de kızıyordu.
Ben yıllarca onun annesinin mezarına gittim.O annesinin mezar taşını temizlerken ben hep kendi annemin mezarını düşündüm...Zaten  iki kardeştik.Ben buradaydım ama uzaktım.Kardeşim ise zaten Türkiye'ye gelmeyeli o kadar uzun zaman oldu ki...
Birkaç gün öncesinden oğluma beni götürmesini söyledim.Doğma büyüme İstanbul'luydum ama İstanbul'dan çıkalı da 24 yıl oldu.Herşey öylesine değişti ki.
Bir de yakınlarımız her ne kadar İstanbul'da olsalarda hep kendi arabamızla gittik.
Neyse sağolsun oğlum tamam dedi.Karar verdik arefe günü gitmeye.
Arefe günü eşim hadi kalkın mezarlıkları ziyaret edelim deyince....
Dur orada dedim.Sen git annenin ziyaretine ben kendi anneme gideceğim.Neye mal olursa olsun...
Tamam dedi beraber gidelim.
Bak dedim eğer kızıp söyleneceksen eğer bana günü zehir edeceksen gelme dedim.Tamam dedi hiçbir şey demeyeceğim.
Aslında kötü insan değildir ama tahammülsüzdür.
Bir de benim içimde bu konunun ne büyük yara olduğunun farkında değildir.
Gittik saatlerce mezar aradık.
İşin ilginç kısmı hala bilgisayar sistemine geçmemiş olmaları.bir sürü defterlerde kayıt arandı bulunamadı.Başka mezarlara gittik taşları tek tek okuduk.Ama yok yok yok.Tam  beş saat mezar aradık.
Sonra bir yakınımı arayıp sordum.Onun tarifine göre gittik.Meğer yanlış mezarlıkta aramışız.
Doğru mezarlığı bulduk kayıtlarda mezarın ada numarasını öğrendik.yine de bulamıyoruz.Bir adam denk geldi o kalabalıkta birini mi arıyorsunuz diye sordu.
Anlattık derdimizi.Ben biliyorum dedi ve bizi götürdü.
Bulduk.
27 yıl sonra anneme kavuştum.Ayıp çok ayıp.Yuh olsun bana dedim.Kendimden utandım.Mezar terk edilmiş gibiydi.Her ne kadar aile kabristanı da olsa bakımsızdı.
Üzüldüm çok.En çok da adamın 5-6 yıldır kimse gelmiyor demesi koydu içime.
Bulmuştum.Uzaktan ruhu için okumak farklıydı.Oturdum allah kabul etsin bırakmak istemedim.Sonra da eşime dönüp.
Sen ne yaparsan yap... Ben her bayram buradayıım dedim..
İnşallah ömrüm oldukça gideceğim.Sağolsun eşim de tamam dedi.
Zorlukla ayrıldık oradan.
Hadi dedik bu taraflara gelmişken Yu'Şa hazretlerini de ziyaret edelim.
Allah kabul etsin gittik.
Dönüşte de iftara 10 dak. kala Beykoz'da meydanda iftar yemeği vardı.
Aslında daha önceleri hiç tasvip etmediğim bir durumu yaşamak istedim.Artık herkes toplu iftarın keyfini anlatıyordu.
Çocuklarımın tüm karşı çıkmalarına ve kameralardan utanacak kadar yüzlerini saklamalarına rağmen bu deneyimi yaşamak istedim.
Onlar sürekli mızmızlanıp durdularsa da beni kıramadılar.Zar zor yer bulup oturduk.Ezan başladığında masamızda su bile yoktu.Bekle bekle ne su var masada ne yemek...
Biraz daha bekledik ve bazı masalara sürekli servis verip durdular.Günahı boyunlarına görmedim ama ikinci servisi de mi aldılar diye düşünmeden edemedim.Bizim sıradaki masalara dönüp bakan bile olmadı.Sonra potokol hiçbir şeyden habersiz yerken.
Benim çocuklarım ve ben bir damla su bile bulup orucumuzu açamadık.
Eşim tutmasaydı gidip protokol masasından bir bardak su isteyecektim.
Yürü dedi boşver.
Orucumuzu açamadan su bile içemeden arabamıza bindik.Hepsi birden üzerime geldi haklı olarak gördün mü dediler al sana toplu iftar umarız artık merak etmezsin..
Yola  koyulduk.
Sonra güzel bir yerden yiyecek paketi yaptırıp kartal sahilinde sessiz sedasız oturup yedik.Eve geldiğimizde de ayaklarım tutmuyordu artık..
Ama gerçekten de çok sinirlendim.
Beykoz belediyesi organizasyonda sınıfta kaldı.
Ben ya ihtiyaç sahibi bir insan olsaydım.Çocuklarımla oraya gelmiş olsaydım.İzleyip de yiyemeselerdi bunun vebalini nasıl taşıyacaklardı.
Bir bardak su bile bulup orucumu bozamamışken arabalardan Allah kabul etsin anonsları yapılıyordu.
Ha bir de kameralar var.bizim masa boydan boya boş kaldığı için dolu masaları çekmeye giden şak şakçı kameramanlar...
Eğer orada sevap varsa Allah kabul etsin.Eğer vebal varsa ki var .Ben de benim ve çoocuklarımın aç kalmasının vebalini Allaha havale ediyorum.O kadar da kızgınım...
Herkese iyi bayramlar diliyorum...


27 Ağustos 2011 Cumartesi

Bu bir tekziptir

Aslında gerçekten de bu bir tekziptir.
Galiba yaşlanıyorum.Yoksa doğum günümü karıştırmamı başka nasıl açıklayabilirim ki?
Galiba Ramazan aklımı karıştırdı.Ayın 1 i ramazandı.
27. gece kadir gecesiydi.
Buna istinaden benim doğum günümü de kadir gecesine endekslemiştim.
Aradaki fark ramazan takvimini hesap edememiş olmaktan kaynaklanan bir hata.
Yani ramazanın gecesi gününden önce sayılıyor..
Ama yine de bazı şeyler değişmedi.
Çocuklarım sabahtan kutladılar doğum günümü.Kızımın ağlatan mektubuydu duygu yüklü hediyem.
Sonra diğer oğluşumun kocaman yüreği.
Gitarist oğlumun benim için söylediği ANNEM ANNEM,SEN ÜZÜLME  şarkısı.
En büyüğümün de beni unutmaması.Gerçekten bu akşam kutlama var.Eşim hatırlarsa onu da götürürüm.Ama hatırlamazsa evde otursun.

İşte oğluşumun ve kızımın hediyesi...

24 Ağustos 2011 Çarşamba

DÜN GECE




Bir iskeledeydim dün gece..Eşim bilet alıyordu..Beklemekten yorulmuşken etrafı izlemeye başladım.İnsanlar vardı bir sürü tanumadığım.Ve evler eski eski evler.Hoşuma gitti.Kimbilir dedim yıllar yılı ne sevinçler ne acılar yaşandı burada..Duvarların dili olsa..
Ev kalabalıktı...Neredeyse üç nesildi ..
Sonra o evin balkonunda insanlar vardı..Biryerlere bakıyorlardı.İçlerinden yaşlı olanı dikkatimi çekti.Başında bembeyaz kocaman bir tülbent vardı.Yüzü de ne kadar nurluydu anlaatamam.
Eşim yanıma geldi.O da gördü aileyi "Aynı" dedi "benim anneannem.."
"Senin anneannen de bu kadar nurlu muydu" dedim."Kopyasıydı" dedi.
Hayran oldum o yaşlı kadına....
Sonrasında tezahürat başladı ailede denize doğru........Anladım ki ya oğlu ya da torunuydu seferden dönen kaptan..
Anladım ki sırf oğlullarını karşılamak için o evdeler..
Ne güzel bir aile dedim..Hatta ne kadar sıcak, ne kadar içten.Duygular birlikte yaşanıyordu.Hasretler birlikte, sevinçler birlikte...
o sıcaklığı ben de yaşamak istedim o an...
Çünkü eskiden böyle yaşardık..Şimdi ne oldu bize,sevdiklerimizin değerini bile bilemez olduk.Hasretimizi mektuplara dökerdik de postacılara besteler yapar ve kutsallaştırırdık o meslekleri..
Şu teknolojiyi seviyorum hayatıma getirdikleri için.Ama hayatımdan götürdükleri de azımsanacak gibi değil.
Herşeyin bedeli var...Ama bu bedelin maalesef bizi doyumsuzluğa ve duygusuzluğa ittiğine inanıyorum..
Haaa unutmadan.dün gece yaşadıklarım bir rüyadan ibaretti.Ama fazlasıyla etkilemiş demek ki!....

10 Ağustos 2011 Çarşamba

***

Minik oğluşum evimizin neşesei.Onunla geçen bir anıyı hatırladık dün...
Ablası ile beni paylaşamıyorlardı küçükken.Ablası
-annem benim deyiverdi.
Oğluşum da öyle...
Bu didişme epey bir süre sürdü durdu.Sonunda oğluşum annemiiiiiiiiiiiiiii ortadaaaaaaaaan ikiye bölüyorummmmmmmm. deyiverdi uzata uzata ballandıra ballandıra..
Sonra
sonra




İKİSİNİ DE BEN ALIYORUM!....

6 Ağustos 2011 Cumartesi

dişim......


Bugünlerde bir üzgünüm ki sormayın.Geçen yıl yaptırdığım dişlerimle rahata ermiştim.Bir yıldır sorunsuz bir dişim vardı.Altta çıtçıtlı idi dişlerim.Akşamları çıkarıyordum çocuklarımın midesi kaldırmıyordu görmeye.O yüzden bir peçete arasında muhafaza ediyordum.
Koyduğum yer hep aynıydı.O gün bir gariplik vardı ama çözemedim.Temizlik yapmıştım..Akşama doğru farkına vardım.Toz alırken koyduğum yerde yoktu peçete.
Sonrasında dişim diye bağırdım.
Benim işgüzar büyük oğlum içindeki ağırlığın farkına bile varmamış.."çöpe attım ben o peçeteyi" dedi.Bir anda başımdan aşağı kaynar sular döküldü.Yapım aşaması beni dertli etmişti.Gide gele mükemmel bir diş yaptırmıştım ve bir yıl sefasını sürdükten sonra elimden uçuverdi...
Moral sıfır...
Evdeki herkes gitti milyarlar deyip geziyor.Benim derdim başka..Canım sıkkın..
Minik oğluşum yanıma geldi ağlamaklıydı.
-Ne oldu oğlum, ne bu hal......dedim...
-Sen nasıl yemek yiyeceksin aç kalacaksın deyip ağlayıverdi.
İşte belki de benim beklediğim tek yaklaşım buydu.Herkes maddi olarak yaklaşırken benim canım oğluşum beni düşünmüştü.
Ne kadar doğal...
Susturmak için; yerim oğlum ağzımda diş var daha ...dedim.
Kalan dişle yarı çiğneyip yarı çiğnemeden yutmak zorunda kaldım oğluşum üzülmesin diye..
Canım yavrum benim.......

sevgiydi adı,anneydi..


Sevgi.....
Herkesin farkında olduğu ama bir türlü kimsenin dillendiremediği sevgi.Sevgiyi dinlemek değil yaşamak güzel olan.Ben yaşadım hem de doya doya yaşadım.
Yıllar yıllar önceydi...Canım babaannem (ki gözümü açtım onu gördüm) güzel bir yaz günü kızartma yapıyordu.
Yardım etmek istedim.Mutfağımıza sonradan ilave ettiğimiz bahçe uzantımız vardı.Genelde ev kokmasın diye orada yapardık kızartma işlemini.
Ben eşiğe oturdum,önüme de küçük tüpü almıştım.Ufak ufak başladım kızartmaya.Arada da konuşuyoruz canım babaannemle.
Sıra bibere geldi.Attım onu da.Küçük bir parça yağ sıçradı koluma,kolum kalktı havaya,tava kapandı ayağıma......
Kızgın yağ,canım yanmış gıkım çıkmıyor.
Neden mi,babaannemin kalbi var.Ya rahatsızlanırsa korkusu bu..
Biraz kendimi toparladıktan sonra seslendim:
-babaanne!..
-söyle kızım..
-babaanne tava ayağıma devrildi....
-YAVRUUUUUM!...
Öyle bir yavrum deyişi vardı ki....
Bir daha bir daha duymak için bin kere yanmaya razıydım....
İçinde sevgi vardı,şefkat vardı,merhamet vardı.İçinde kocaman bir dünya vardı.....
Sevildiğimi hissettim,önemsendiğimi hissettim.Koskoca dünya üzerime gelse beni yıkamayacağını hissettim.
Milyonlarca "seni seviyorum" demeye bedeldi.....
İşte sevgi zaman zaman acı da olsa yaşanılası birşeydi...

1 Ağustos 2011 Pazartesi

Bir kayıt hikayesi......

Bugün lise kayıtları başladı hepimize hayırlı olsun.
Ben cuma gününden okulumuzu arayıp kayıt için gerekli evrakları sorduğumda,karşımdaki kişi tüm sevecenliği ile,lüzum listesini bana yazdırdıktan sonra en sonunda bir de yakınımızdaki bir bankaya okul aile birliği adına açılmış hesaba 500 tl'cik yatırıp makbuzu ile birlikte gelmemizi söyleyiverdi...
Peki dedim bunun pazarlık payı yok mu?
Gelin buraya anlaşırız deyiverdi.
Ve biz bugün kayıdımızı yaptırdık.
Ama nasıl bir anlatayım da okuyuverin...
Hani taşfırın Haluk var ya.....Benim eşim onun bir benzeri....Ben de işlerin hep iyilikle yürümesinden yanayım.
Bugün gerçekten de bizim Türkiye'nin Haluk gibi insanlara daha fazla ihtiyacı olduğuna inandım.Kayıt için okula gittiğimizde karşılaştığım manzara hep kayıt yapan kişinin 500tl istemesi karşısındakinin fazla bulup indirim yapma çabaları,kayıt yapanın "yapmam bak kaydı haaa" gözdağları ile sürüp gitmekteydi.
Ben hazırlıklıydım.
Aslında gönlümüzden ne koparsa okulun ihtiyaçları için verilebilirdi ama okul ilk kez bu  yıl açılıyor henüz inşaatı bile bitmemişken,ne ara velileri toplayıp okul aile birliği oluşturdular,hangi aile birliği üyesi gidip hesap açtı?Kurulmamış bir okulun eksiğini nasıl tesbit ettiler?
Bunların hepsi aldatmaca ve para tuzağı resmen.Yani karşımızdaki insanlar iyi niyetli olmadıkları gibi dayatmacı...
Benim kızdığım bu.Zaten yasal olmayan birşeyi yapıyorsun olmadı bir de "yapmam kayıdı ha" deyip dayatıyorsun.
Bizden önceki aile eşinin emekli olduğunu veremeyeceğini söyledi.Taksit taksit verelim dedi.
Yapamam dedi adam.
Öyle hırslandım ki.....Sıranın bana gelmesini beklemeden yaptığının yasal olmadığını bu kaydı yapmak zorunda olduğunu,çocuğun kazandığı bu hakkı elinden almaya hakkının olmadığını haykıracaktım ki vazgeçtim.Kadın neredeyse yalvarmaklı bir halde 50 tl çıkarıp verdi.Tamam dedi adam üzerini bankaya yatırırsın.Yazıklar olsun dedim içimden kadına.Ben bile inanmadım yani adam sana nasıl inansın.
Sıra bize geldi evraklar tamam dedi adam "makbuz" deyince işte dedim zurnanın zırt dediği yere geldik.
Eşim ne makbuzu dedi
500 tl dedi adam.
Eşim "Bak hoca al şu 100tl'yi üzerini arama" diye adeta kükreyerek fırlattı parayı masaya.Ve adam ne üzerini yatırın bankaya dedi ne de sonra verin dedi,farkettim aklı şaştı.
Kimbilir ne sandı emreder gibi kükreyiverince.
Kayıdımız yapıldı.
Aslında bana kalsa kuruş vermeyecektim ama sıra bana gelmedi.
İşte bu yüzden bu ülkenin Haluk gerçeğini çok sevdim ben...
Höt diyene yollar açılıveriyor.
Kibar kibar gidene dayattılar olmayacak rakkamı.
Biz uyanık, 500Tl yi verenler aptal mı?
Estağfurullah!...
Hep öylelerinin yüzünden yüreklenmediler mi?
Bu cüreti buluyorlarsa eğer sebebi mutlaka ben değilim.
Okuldan çıkınca başladım gülmeye ve eşime yaslanıp dedim ki
-adam senden korktu.........

28 Temmuz 2011 Perşembe

deniz

son dakikada tatil hayallerimiz suya düşünce dayanamayıp bir günlüğüne de olsa denize girelim deyip,Riva yoluna koyulduk.Etraf bir pisti ki anlatmam mümkün değil.....
Ve biz öylesine yandık ki farkına varmadan......
Bugün doktora gidip ilaç almak zorunda kaldık..Ve klimayla soğutuyoruz yanıklarımızı...
İğrenç bir durum bu......
Ne şamın şekeri ne arabın yüzü.Tatil mevsimi bitti benim için.Zaten ramazanda hep evdeyiz.Belki sonrası biraz daha deniz olur ama sıcaksa hava asla...
Ne yapayım denizi ve yüzmeyi çok ama çok seviyorum....

26 Temmuz 2011 Salı

bugün çok mutluyum...

Selam bana takılanlar..
Tatile gitmedik,gidemedik.
İki aile birlikte bir karadeniz turu yapacaktık ki bazı şeyler ters gitti.Olmadı olamadı.
Zaten zorlamanın da anlamı yok.Olmayan şeyi oldurmak için çabalamak bana göre değil.Korkarım başımıza birşeylerin gelmesinden.
Tek sevinçli  yanı şu ki,kızım Anadolu lisesini kazandı......
Hem de öylesine yazdığımız,bildiğimiz bir okuldu.Bu yıl ilk kez anadolu lisesi adı ile öğretime devam edecek.
Aslında çok üzüldü  ....
Puanı yoktu o okulun tercihlerde.
Az önce ağabeyi telefonla aradı ve okulun bildiğimiz yerde değil ayrı olarak başka binada ilk kez eğitime başlayacağını söyledi...
İnanıyorum ki şansımız yaver gitti.
Çünkü kimsenin listesine koymadığı bir okuldu.
Sanırım seneye girecek olanlar puandan yana çok zorlanacaklar...
Çok mutluyum bugün.Ne tatil umurumda ne de başka şey.
Ben bugün çok mutluyum.O hala farkında değil neye sevindiğimin..
Zamanla anlar nasılsa.......

12 Temmuz 2011 Salı

Bir sünnet macerası


11 Temmuz 2011

Sünnet randevumuz saat 11.30.
Erkenden oradaydık.
Doğduğu hastanede yapılsın istedik sünnetini.Ve 6 kişilik ailemle birlikte gittik hastaneye.Doğumundan bu yana bizimle sürekli ilgilenen doktorumuzun eşi yapacaktı sünneti.Önce doktorumuzla görüştük.Alt katta anestezi yapıldı.Üst kata çıktık.Sıramız gelince girdik.eşim ve ben başındaydık son turfandamızın.
Ben sadece gözlerine odaklandım yavrumun.Yaprak gibiydi titriyordu.Elini tuttum hissettim güç aldı elimden.Konuştuk sonra ama aklı bende değildi besbelli.
Doktorumuz da konuştu onunla..
Kaç yaşındasın S... dedi?
8 dedi...yakında 9 olacağım
Sureleri biliyor musun dedi.
Biliyorum dedi.
Aferin dedi.
Fatihayı okur musun dedi...
Euzu besmele ile başladı....
Elhamdülillahi rabbil alemin(ufaktan ağlamaklı),errehmanirrahim,maliki yevmiddin(biraz fazlalaştı ağlaması)
İyyakenağbudü hiüngür hüngür.......
Yarım bırakma dedim devam et....
Ağlaya ağlaya devam etti.
Aslında acımadığını kendisi de söylüyor ama ağlamaktan kendini alamıyor bir türlü...
Neyse sünneyt bitti.Eve geldik.
İlaçlarımız var.
ilk kontrolu yapan doktor yazdı reçeteyi,eczacı verdi ilaçları.Uyuşukluğu geçmeden vereyim dedim ağrı kesiciyi..Bir ölçek şurup.
Bir saat sonra çocuk başladı ağlamaya.
Prospektüsünü okuyorm,o yaştaki çocuğa iki ölçek diyor,üzerinde bir ölçek yazıyor..
Takviye yaptık zavallık yarım saat ağrı çekti ve ağladı.
Suç ya eczacıda ya da diğer doktorda....
Neyse rahat bir gecenin ardından güzel bir gün geçiriyoruz..
Bandajını açtık.Sorunsuz bir sünnet yaşadık diyebilirim.Darısı olmayanların başına...

18 Haziran 2011 Cumartesi

AYŞEGÜL



Okullar tatil oldu.Ben de kendi öğrenim hayatımdaki tatilleri düşündüm.
Eskiden tatil anlayışı yoktu.Biz İstanbul'da zaten tatil bölgesinde sayılırdık.
Ne kolibasili vardı ne de zehrli deniz anası..
O yüzden tatil anlayışımız da yoktu.
Her kıyıdan girilecek bir denizimiz mutlaka vardı..
Yaz olunca bana bir sonraki ders yılının kitapları bulunurdu hemen hazırlanayım diye, bir de Kemalettin Tuğcu hikayeleri.
Büyükannem kırtasiye sahibinin tavsiyesi üzerine alırdı o kitapları.
Şimdi düşünüyorum da kim severse sevsin ama ben hiç sevmedim Kemalettin Tuğcu kitaplarını.Beni hep ağlattı.Taravmam oldu.Dokuz yaşında bir çocuğun okuyabileceği kitaplar hiç değildi bana göre.
Ve ben asla kendi çocuklarıma bu kitapları okutmadım.Eksiklik midir,varsın eksiklik olsun..
Ben Ayşegül kitaplarını çok severdim.
Onlar pahalı ve lüks kağıda basılmış kitaplardı.Sanki herkes alamazdı gibi hatırlıyorum.
maddi imkanları hayli gelişmiş insanların evinde görürdüm çünkü.Ve hemen alıp okumayı isterdim.Ben o kitapların içinde yaşardım sanki,benliğimi bulurdum.
Resimleri öylesine hoşuma giderdi ki  sanki Ayşegül ben oluverirdim.Taile giderdim,denize girerdim,piknik yapardım..
Çok üzülmüşümdür o kitaplara sahip olamadığım için.
Oysa son zamanlarda öylesine çok gazeteler dağıttı ki,kimse dönüp bakmadı bile.
Bilselerdi,eğer bilselerdi benim için neyi ifade ettiğini eminim merak edip okurdu benim çocuklarım da...
O kitaplar erişemediğim mutluluktu benim için..
Çocukluğumun küçük mutlulukları da buruk kaldı yazık ki....

31 Mayıs 2011 Salı

45 DAKİKADA YAZILAN ROMAN..



Genç kız ve delikanlı,etraflarındaki onlarca kişiye rağmen tekvücut bir halde ,Haydarpaşa-Gebze hattında ayakta yolculuk yapmaktaydılar.
Etraflarındakilerin,yaşlı veya çocuk olmasına aldırış etmeden bir öpücük mesafesindelerken ben bakışlarımı çevirmiştim utancımdan.
Birlikteliklerini yaşıyorlardı tabiri caizse..
Oysa eminim kızınailesi onu görse namus meselesi yapacak cinstendi.Nereden mi anladım,giyim tarzı ele veriyor insanları ne de olsa...
Bir zaman ara verdiler ilişkilerine...
Ne konuşuldu bilmiyorum ama belli ki kız içerlemişti..
Tavır yaptı delikanlıya.
Delikanlı da hiç oralı olmadı.
Sonra yanına gitti konuştular tekrar.Bahar havası esmişti aralarında.
Ama yine birden aynı hareket.
Kız gardını almıştı yine.
Ben bakışlarımı kaçırdığım bir an farkettim ki delikanlı yok..
Bir de kıza baktım gözler kıpkırmızı olmuş,yanaklarından aşağıya süzülüveriyordu yaşlar..
Acıma duygusu hisettim ne yalan söyleyeyim.
Sonra da kızdım için için bana da neyse.
Gidenin arkasından ağlamamak lazım diye.
Telefonla görüştü kız.Ve........
Bir istasyon sonra da atladı trenden..
Sonunu siz yazın artık benden bu kadar.
Arkası olaylara dönük yolculuk sıkıcı bir şekilde yolculuk yaptığını iddia eden arkadaşıma da
"Arkanda kocaman bir roman yazıldı senin haberin yok"
deyiverdim.

11 Ekim 2010 Pazartesi

Adı Süleyman'dı

Onun adı Süleymandı....

Kimmiydi?
İlkokul arkadaşım...Neden bende böylesi derin iz bıraktı?
Anlatacağım..
Biz ilkokulda çok iyi anlaşan üç kız arkadaştık.Öylesine iyi anlaşırdık ki,ne yapıp edip aynı sırayı paylaşırdık...
Paylaşmakla kalsak ya...Çocukluk işte..Konuşurduk derslerde..
Öğretmenimiz yaklarsa eğer ceza verirdi...
Cezamız da Süleyman'ın yanına oturmaktı...
İyi hal gösterdiğimizde de tekrar yerimize geçerdik.İyi hali çok çabuk gösterirdik, çünkü Süleyman'ın yanında asla oturmak istemezdik...

Bizim için bir travmaydı Süleyman...
Kulaklarının içi her zaman sapsarı,tırnakları uzun ve içleri simsiyahtı....Üstünü başını asla temiz görmemiştik...
O yaşta pislikten kaçılacağını belki de bize Süleyman öğretmişti...
Oysa babasının öldüğünü annesi ile birlikte yaşadığını bildiğimiz halde acımasızdık ona karşı...
Gerçi ben de babasız yaşıyordum o yüzden merhamet hissim devreye girmemiş olabilir ya neyse...
Arkadaşlarım da aynı tutum içerisindeydi.Ona belli etmemeye çalışıyorduk ama onunla aynı sırayı paylaşma tahammülsüzlüğümüzü öğretmenimize söylemekten de çekinmiyorduk..
Derken bir gün (o günün ehemmiyetini hatırlayamıyorum maalesef),Süleyman'ın annesini görünce
şokları yaşadık...
Annesi hali vakti yerinde,makyajlı ve 60'lı yıllarda lüks sayılabilecek kadar şık giyimliydi..Hatta yakasında kürkü bile vardı...Fakat tek kusuru o yaştaki çocuğa biraz yaşlı sayılabilecek bir anneydi..
Biz kendi aramızda yorum yaparak çocukla fazla ilgilenmediği kanaatine varmıştık...
Anne böyleyken çocuk nasıl bu kadar pis olabilirdi ki?

Öğretmenimize hep yalvarırdık
-lütfen bizi Süleyman'dan başkasının yanına yollayın....diyerek...
Belki öğretmenimiz de anlamadı nedenini...
Yalnızca bizdeki paniği ve azmi gördüğü için onun yanına yollamış olmalı muhtemelen...
Sonra Süleyman benim hayatımda hep bir travma olarak kaldı....
Çocuklarımı okula gönderirken kulakları ve tırnakları hep kabusum oldu......
Ve ne zaman kirli bir kulak görsem hep o günlerim aklıma geldi.......
Ve SÜLEYMAN...

6 Eylül 2010 Pazartesi

Nikah


Nikah günü yaklaşıyordu.Öyle pek fazla birşey alacak gücü yoktu delikanlının.Bu hayat mücadelesinde yalnızdı.Anne ölünce kardeşi ile birlikte paylaşmıştı hayatını.Anne toplar,baba dağıtır sözü bir kez daha gerçekleşmişti işte.
Baba hiçbir olayla ilgilenmiyor ve hiçbir destek vermiyordu....
Gençler elele verip bu yuvayı kurma konusunda kararlıydı.Hiçbir şey yıldıramayacaktı onları.
Genç kız sadece yatak odası mobilyasını aldı.Mutfak için ufak tefek şeyler o kadar.Delikanlının,çok kaliteli olmasa da her türlü mobilyası ve beyaz eşyası vardı...
Bir ev tuttular,kızın eşyalarını da yerleştirdiler...
Nikah günü geldi.....
Hep nedense aksilikler nikah gününü bulur...
Kuaföre gidildi.Genç kızın yanında kendi ailesinden sadece hala kızı vardı...
Ama gitmeden evvel görümceyi de evden almak gerekiyordu.Ve o evde o kadar uzun süre oturulup sohbet edildi ki neredeyse kendi nikahlarına geç kalacaklardı.
Saçlar yapılıp gelinlik giyildikten sonra yola koyuldular.Nikaha yetişmekiçin basabas gidiyorlardı.
Büyükanne kuaförden sonra eve gelmelerini tembihlemişti.Adettendi...Kırmızı kurdele bağlanacaktı.
Erkek tarafı hiç de kız evine gitmeye niyetli görünmüyordu.
Kız son bir atak yapıp diretti.Bunu büyükannesine olan saygısından yapması kaçınılmazdı...
Ve nikah salonundan da öteye gittiler.
Büyükanne beklemekten ve hiçe sayıldığını düşünmekten gerilmişti...
Genç kız bir atak yapıp elini öpmek istedi...
Büyükanne elini vermedi...
Otoriterdi....
Hiçe sayıldığını düşünmek belli ki gücüne gitmişti...
Baba gelmediği için kuşağını bağlamak hala  oğluna düşmüştü..
Kuşak bağlanırken o hala büyükannesini incitmiş olmanın üzüntüsünü yaşıyordu...
Üstelik erkek tarafı müdanasızdı.Vermezsen verme elini diye bir söz işitti kız,büyükannesinin duymamış olmasını diledi....
Ve başı önde,dünyada en çok sevdiği insandan kırgın ayrılıyor olmanın acısını yüreğinde hisederek,nikah  salonuna doğru yola koyuldular...
Bekleme odasında hep bir sürpriz yapıp da babasının gelmesini bekledi genç kız.Onun için önemliydi bu...
Annesinin gelemeyeceğini biliyordu.Ama babasını son dakikaya kadar bekledi.Masaya doğru ilerlerken gözleri hep onu aradı.Yoktu...Kendine kızdı:
-Salak dedi,böyle şeyler hep filmlerde olur....Gerçek hayatta olmuyor işte...
Ve nikah nasıl kıyıldı nasıl evet dedi nasıl o masadan kalktı,rüyada gibiydi.
Ve masadan kalkar kalkmaz büyükannesinin ağladığını ve bayıldığını gördü.Bir koşuşturmaca vardı ve aslında hissettirmiyorlar gibiydiler.
Genç kız ne lursa olsun büyükannesine doğru manevra yaptı.Hatta aklında nikahtan dönmek bile olsa razıydı.Yeter ki o üzülmesin.
Halası yolunda duvar oldu.
-Yok birşey....dedi.
Sadece çok sevindi.Sevinçten ağlıyor...
-İnanmıyorum dedi genç kız..
Halası:
-Ben kefilim. hadi git tebrikleri kabul et....
Dinledi genç kız..
Herkes tebrik etti.Ellerini öptü herkesin.Ama bir tek kayınpederi genç kızı tebrik etmedi.Oğlunu tebrik etti ve.
-Keşke annen de bu günleri görseydi deyip ağlamaya başladı ve uzaklaştı oradan.Belki farkında bile değildi ama ayrıntılar işte....
Ve evlerinin yolunu tuttular.
Bir balayı gezisi falan hakgetire...Takılan paralarla buzdolabının son taksiti ödendi...
Bir hayal kırıklığı değildi bu...Kız halinden son derece memnundu.
Çünkü eşi onu seviyor ve ona değer veriyordu...
O da eşini seviyordu.Birlikte elele verip istedikleri hedefe ulaşacaklardı mutlaka....

5 Eylül 2010 Pazar

BARIŞ


Nişanlısı gittikten sonra genç kızda  bir hüzündür başlamıştı.Hayatının akışını değiştirmek zor olacaktı...Yeni bir hayata başlayacaktı.Anlamsız bir şekilde üzülüyordu.Büyükannesine bunu nasıl söyleyeceğinin hesabını yaptı..Belliydi kızacaktı.Aman kızarsa kızsın,hayat benim hayatım diye düşündü...
Ve büyükanne onu ağlarken yakaladı.
-Kızım neyin var?...dedi,
-yok birşeyim dedi  kız.
-Sadece artık herşey bitti.Biz ayrıldık....
-Dur bakayım ,dedi hemen öyle ayrılmak mı olurmuş,konuşup anlaşırsınız....
-Neyi konuşacağız ki,bitirdim işte...
-Bitirdiysen neden ağlıyorsun?demek ki hala bitmeyen bir şeyler var...
Doğruydu..Neden ağlıyordu ki sanki....
-Sen ....dedi büyükanne..
-Sen hala onu seviyorsun.Yoksa bir damla gözyaşı dökmezdin....
Tecrübeydi.Genç kız bile neden ağladığına bir anlam verememişken,büyükanne onu ondan iyi çözmüştü...
Kız duygularını anlayamıyordu,çünkü çok öfkeliydi...
Biraz öfkesini arka plana atınca,doğruları görmeye başladı.
Doğru olan şuydu,yedi ay gibi bir sürede,mantık evliliği olsun dediği evlilik bir aşk evlikliğine doğru yol alıyordu.
Yazgı mıydı neydi bunu hiçbir zaman anlayamadı....
Delikanlı iki gün sonra hiçbirşey olmamış gibi,elinde bir kutu ile çıkageldi....
Kutuda beyaz bir ayakkabı vardı...
Modelini beğenirse genç kız,onun aynısından yaptıracaktı gelinliğinin altına...
Kız hiçbir şey olmamış gibi ayakkabıyı giydi,beğendi ve siparişini verdi.
Böylece bu nişanlılık evliliğe taşınmış oluyordu...

2 Eylül 2010 Perşembe

nişan


Ve beklenen gün gelmişti.Akşama misafir vardı.Hazırlıklar yapıldı.Müstakbel damat adayı beklenmeye başladı.....
Zaman geçtikçe endişelenme de başlıyordu...Ama yine de geldi...
Genç kız onu ilk gördüğünde,sıradan bir misafir gibi karşıladı.Hiç de öyle evlenme heveslisi değildi.Değildi de bunu gel de büyükanneye anlat.
Onun hayalleri vardı.En başta çok sevmesi gerekiyordu...Sonra fiziğinin de güzel olması,ille de renkli gözlü olması gerekiyordu..Bir de işi varsa tamamdı...
Gelen misafir,sıradan bir insandı onun için.Rahatlıkla konuşuyordu...
Daha sonra dış mekanda buluşup,konuşup,anlaşmaları için aile ortamında karar alındı.
Bir hafta sonra,sahilde,çay bahçesinde buluşuldu....
Yine aynı şeyler,genç kız bu işi bitirmenin yollarını arıyordu....Ki birden sohbet başladı,delikanlıyla ilk kez gözgöze geldiler.....
Kız bir daha baktı,bir daha...
Gözleri yemyeşildi delikanlının...
Herhalde dedi daha önce farkedemedim......
Sonra daha bir ilgiyle başladı onu dinlemeye..Sohbetliyde de...Alattı anlattı...
Genç kız da sürekli dinledi.Onu tanımaya başlamıştı.Hoşsohbetti,dürüsttü,Gururluydu...Herşeyden önemlisi de mert ve güvenilir görünüyordu...
Tamam dedi genç kız,olabilir...
Hemen nişanları yapıldı ve birbirlerini tanımak için epey bir zaman verildi onlara.
Genç kızla delikanlı hemen hemen her hafta sonu çıktılar birlikte...
Nişanlısının inadını anladı zamanla ama aynı inat kendisinde de yok muydu...
Aşarız diye düşündü...
Ne evi, ne arabası vardı.Zaten genç kızın böyle hayalleri de yoktu...
Elele verince dağları deviririz diyedüşünüyordu...
Derken bir gün,delikanlının onu kıskadığı  bir olayın kahramanı olarak buldu kendini....
Kıskançlıkla hesap sormak istedi delikanlı.Oysa genç kızın verilecekhesabı yoktu,çünkü onunla ilgili bir olay yoktu.....
Ve yüzüğü eline verdi delikanlının,gözü hiçbirşeyi görmüyordu...
Haksızca suçlanıldığını hissetmişti..

30 Ağustos 2010 Pazartesi

Geriye dönüş


Genç kız,uzun zamandan beri hasret kaldığı bir aile ortamındaydı şimdi..
Zaman içerisinde annesinin kendisinde oluşturduğu vicdansız kadın imajı silinmeye başlamıştı..
Onun hakkında iyi şeyler düşünmeye başlasa da içindeki "neden kardeşimi değil de beni terkettin" sorusu hep cevapsız kalıyordu içerisinde...
Sormaya cesareti yoktu.Belki cevabını öğrenmekten korkuyordu,belki de annesini incitmekten..
Nasılsa bir gün zamanı gelince sorarım diye düşünüp en uygun zamanı kollamaya başladı.
Annesi çok zayıf,çelimsiz,dayanıksız ,hatta 40 kilo bile gelmeyen bedeni ile yaşama direniyordu...
Çalışmak zorundaydı. Oğlunun babaya olan eksikliğini,isteklerini yerine getirerek kapatmaya çalışıyordu..Oğluna hiç kıyamıyordu.Belki ümitleri,belki küçücük dünyasında kocaman hayalleriydi.
Onun için vardı ve onun için varolmalıydı..
Genç kız ne kadar da aileye benzetse de oraya ait olmadığının farkında olarak yaşadı.O da böyle sevilmeyi hakettiğini düşünüyordu annesi tarafından.
Anne ne yazık ki oğluna olan zaafını hep belli ediyordu.Ayırmıyordu evlatlarını ama,genç kıza annesi gibi değil de arkadaşı gibi davranıyordu.
Seviyordu belliydi ama,ne yazık ki ana-kız olmak için, ayrı geçen yıllar yıkılması zor duvarlar örmüştü.
Ama kız buna da razıydı belli ki...
Zor zamanlar geçirdiler hep beraber.Avrupa'da insanın dostu olmuyordu fazla.
Olan da zaten onlar gibiydi...
Böylece iki yıla yakın bir zaman geçirdiler birlikte..
Bir gün en uygun zaman olduğunu düşündüğü anda genç kız o soruyu annesine soruverdi:
-Neden ayrılırken kardeşimi alıp beni bıraktın?Ya ikimizi de alsaydın,ya da ikimizi de bıraksyadın.Ben senin yüzünden kardeşimle büyüme şansını da kaybettim...
Anne üzgündü.
-Kızım ....dedi.Ben sana bunu ne kadar anlatsam da anlamayacaksın.Allah hiçbir anneyi evlatları arasında tercih yapmak zorunda bırakmasın.Ben kardeşini seçmeye mecburdum.Henüz çok küçüktü ve benim sadece birinizi bakmaya gücüm yetiyordu...Mecbur kaldım.Elimde olsaydı,maddi durumum ikinize de bakmaya yetseydi asla bırakmazdım.Sen bir anne için evladından ayrılıp bağrına taş basmanın ne demek olduğunu şimdi değil.Anne olduğun zaman anlayacaksın.
Bir gün,anne olduğun zaman çocukların olduğu zaman bu soruyu kendine sormayı unutma: Hangi evladından vazgeçebilirsin?
Ve anne genç kızın gönlünü kazanmayı başardı.O zayıf cüssesinde meğer ne büyük yürek taşımıştı...
Derken günlerden bir gün büyükanneden mektup geldi...Artık evlenmesinin zamanının geldiğini söylüyordu.Kız şaşırmıştı......
Bu zamanda diyordu kendi kendine,başkasının bulduğu biriyle mi evleneceğim?
O evleneceği kişiyi kendisi seçmek,birlikte masumane biraz zaman geçirip o kişiyi tanımak istiyordu.
Bunu büyükannesine yazdı....
Gelen yanıt şöyleydi:"Bizde gezip tozmak olmaz.Gezeceksen önce nişanlanmalısın,sonra anlaşamazsan ayrılırsın.En azından sevgilisinden ayrıldı demezler,nişanı attı derler..."
Emir büyük yerdendi.
-O zaman evlenmiyorum .......dedi genç kız.
Bir daha mektuplarda bu konudan bahsedilmedi...
Ve yaz geldi....Tatil başladı...
Anne yeni aldığı araba ile kardeşi,kuzeni,hatta aralarına sonradan katılan anneanne ile birlikte,Türkiye'ye doğru yola çıktı.Kız evlenme niyeti ile değil,tekrar geri dönmek amacı ile gelmişti...
Geldiklerinin ertesi günü büyükannesine gitmek istedi.
O tatil boyunca orada kalmak istiyordu...
Birkaç gün sonra büyükanne uygun birdille genç kıza beğendiği delikanlıyı en azından bir görmesini istedi.
Olmazdı,kıramazdı büyükannesini.
Onda çok emeği vardı.Kolay kolay yanılmazdı.Çok akıllı,çok otoriter.tam bir Osmanlı kadınıydı.Büyükbabası bile çok çekinirdi ondan..
-Tamam dedi genç kız...Madem ki bu kadar istiyorsun görelim bari.Ama sakın heveslenme....Evet diyeceğimi hiç sanmıyorum.Yeter ki senin gönlün olsun..
Büyükanne kendinden nedense çok emindi....
Hiç tereddüt etmeden,el altından nasıl haber yollattırdı,kızın haberi bile olmadı....